[ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ]
Ρώμη, καλοκαίρι 1966
Μου δίνεις ένα χεράκι; Θέλω να κατεβάσω την τηλεόραση.
Μελετάω.
Μόνο δύο λεπτά θα μας πάρει. Σε παρακαλώ.
Όχι, σε λίγες μέρες δίνω μάθημα.
Πες στον Νικόλα, δίπλα είναι με τον Κάρλο.
Εντάξει, θα πω στον Νικόλα που είναι δίπλα με τον Κάρλο.
Ναταλίνο Σαπένιο: "Παγκόσμια Ιστορία". Ποιός είναι;
Ο καθηγητής της ιταλικής λογοτεχνίας.
- Είναι διάσημος; - Έτσι λένε.
- Αυτός θα σε εξετάσει; - Ένας από τους βοηθούς του.
Μα, θα ξέρει με ποιόν έχει να κάνει;
Φυσικά και ξέρει, μπαμπά.
Η εργασία σου έχει δημοσιευτεί στη ''Μεσσατζέρο''.
Πρέπει να σε εξετάσει ο ίδιος ο Σαπένιο, για να δει τι διάνοια είσαι.
Αν το διαπιστώσει ο ίδιος,
ίσως σου δώσει υποτροφία για το εξωτερικό.
Αν θέλεις, έρχομαι μαζί σου. Θα του μιλήσω εγώ.
Να κάνεις τί; Να μιλήσεις στον Σαπένιο;
Δεν ντρέπομαι να το κάνω.
Εσύ όχι, αλλά εγώ ναι.
Παιδιά... Τι να πεις... Εγώ πάντως είμαι στη διάθεσή σου.
- Πότε φεύγετε για τη Νορβηγία; - Μετά την εξεταστική.
Γνωρίζω κόσμο εκεί.
Μπορώ να σας δώσω τις διευθύνσεις τους. Ίσως έχουν και κορίτσια στην ηλικία σας.
Μίλησέ τους, αφού είναι ειδικοί.
- Μπαμπά! - Ναι... την πόρτα.
- Παιδιά, έχω μια σπουδαία αποστολή για σας. - Τέλεια, θέλαμε ένα διάλειμμα.
Θ' αφήσω ανοιχτά, θα γυρίσουμε αμέσως.
- Νικόλα, έχεις κλειδιά; - Ναι.
Καλού-κακού...
- Ανοίγω την πόρτα. - Πού τη βάζουμε;
Εδώ, εδώ, στη σχάρα, μέσα μπορεί να κουνηθεί.
Προσεκτικά.
- Δεν πρέπει να τη δέσουμε; - Θα το κάνω εγώ.
Κάρλο, θέλω να σε ρωτήσω κάτι, μιας κι ο Νικόλα δεν μου λέει.
- Τον Ματτέο τον ξέρεις, έτσι; - Φυσικά.
Πες μου ένα πράγμα, τί έχει; Εσύ τί πιστεύεις;
- Τί έχει, με ποιάν έννοια; - Όλο έξω γυρίζει.
- Πάμε, έχουμε διάβασμα. - Μα, μιλάμε τώρα.
Μα δεν σταματάς ποτέ να μιλάς.
Περίμενε λίγο, να σου δώσω κάτι που έχω στο αμάξι μια βδομάδα τώρα.
- Τί αγόρασες; - Τίποτα, με ανταλλαγή το πήρα.
- Τί να το κάνω; - Ιατρική σπουδάζεις, θα σου χρειαστεί.
Πώς περνάς, φίλε μου;
Καλά μέχρι στιγμής, αλλά αν η φάση προχωρήσει κι άλλο, ας πούμε,
μου δανείζεις το εξοχικό σου στη θάλασσα;
Σπουδαία ιδέα.
- Ούτε κουβέντα. - Έλα τώρα, αφού είναι τέλειο.
Την τελευταία φορά το κάνατε αχούρι,
ακόμη σκούζει η μάνα μου.
Ακόμα αυτό θυμάσαι; Φτάνει πια.
- Εγώ μίλησα με τον μπαμπά μου. - Και;
Μας δίνει την Άλφα [Ρομέο].
Καλό αυτό.
- Του είπες για το Βόρειο Ακρωτήρι; - Είπα για εκπαιδευτικό ταξίδι στην Ευρώπη...
Τελειώνουμε με τις εξετάσεις και την κάνουμε;
Ναι, αλλά δεν θα ξεπερνάμε τις 4.000 στροφές.
Λοιπόν;
Έρχεσαι στο σπίτι του Κάρλο, στην παραλία;
- Εσύ κι εγώ; Μόνοι; - Ε, πώς; Με παρέα;
Είναι όμορφα. Έχει χρυσές παραλίες, βραχάκια με αρμυρίκια,
δελφίνια που πετάνε. Είναι πανέμορφα. Σ' αγαπώ.
- Νικόλα, παίζεις μαζί μου. - Όχι, σοβαρά μιλάω.
- Σου τ' ορκίζομαι, σ' αγαπώ. - Πάμε να χορέψουμε.
- Είπες στον πατέρα σου για κείνη δουλειά; - Σε περιμένει στην κλινική τη Δευτέρα.
Ξέρεις πού είναι, έτσι;
Ο επιστημονικός όρος είναι λογοθεραπεία.
Θα συνοδεύεις μία ασθενή μας.
Μιλώντας της την κάνεις να αισθάνεται φυσιολογική.
Δεν πρόκειται για σχέση φιλίας, είναι μέθοδος αποκατάστασης.
Η Τζώρτζα έχει πολύν καιρό να πάθει κρίση.
Αρκεί να έρχεσαι δυο-τρεις φορές τη βδομάδα.
Να, αυτή είναι.
Είναι ευκολότερο από το να βγάζεις βόλτα σκύλο.
- Εσένα πώς σε λένε; Πώς σε λένε; - Μην μιλάς σε αγνώστους.
Κι εσένα πώς σε λένε;
- Εμένα; Ματτέο. - Ματτέο, Μάττο... - Πρόσεχε!
- Μην μ' ακουμπάς. - Καλά, αλλά πρόσεχε.
Κοίτα πρώτα αριστερά και μετά δεξιά.
Πάμε.
Σ' αρέσει εδώ;
Εγώ έρχομαι συχνά.
Με ηρεμεί.
Δεν έχει αυτοκίνητα.
Εδώ κοντά υπάρχει ένα υπέροχο μέρος.
Θέλεις να πάμε;
Θέλεις;
Όταν δεν θέλω να διαβάσω στο σπίτι, έρχομαι εδώ.
Μου αρέσει, νοιώθω καλά εδώ.
Και δεν υπάρχει κόσμος τέτοια ώρα.
Θέλεις να διαβάσουμε κάτι;
Ναι, τα τραίνα.
Τα τραίνα; Πώς;
Όταν έρχονται, όταν φεύγουν.
Α, τα δρομολόγια! Όχι, δεν έχει τέτοια εδώ.
Υπάρχει ένα βιβλίο με ποιήματα,
απ' όπου θα ήθελα να σου διαβάσω.
Πού να είναι η αμερικάνικη λογοτεχνία...
Η ζωή είναι στοίχημα που δύσκολα κερδίζεται.
Μοιράζει την τράπουλα όταν είστε αδύναμοι, όχι όταν είστε δυνατοί.
Και σας δίνει 70 χρόνια για να παίξετε.
Αν δεν πετύχετε σε 70 χρόνια, δεν θα πετύχετε ποτέ.
Αφήστε το δωμάτιο, αν χάσετε.
Φύγετε,
όταν τελειώσει ο χρόνος σας.
Είναι δειλία να κάθεστε ψαχουλεύοντας τα τραπουλόχαρτα.
Πρόσεχε τα αμάξια.
Πρόσεχε! Τί κάνεις;
- Μην μ' ακουμπάς. - Δεν σ' αγγίζω. Άντε γαμήσου!
- Θέλεις να σε ρίξουν κάτω; - Βλάκα, βρωμιάρη, σκατά!
- Ξέρεις τι σημαίνει να πεθάνεις; - Μαλάκα!
- Μαλάκω είσαι συ. - Άντε γαμήσου!
Είσαι ηλίθια; 'Ελα μαζί μου τώρα. Πάμε στην κλινική.
Δεν θέλεις να βγαίνεις μαζί μου; Μην σώσεις και ξαναβγείς.
Έλα, πάρ' το αυτό. Δικό σου είναι. Περίμενε!
Ναι, κατάλαβα. Αλλά τί πρέπει να κάνω όταν συμβεί;
Τίποτα, να μην αντιδράσεις.
- Αν δεν κάνεις τίποτα, θα ηρεμήσει. - Με συγχωρείτε, καθηγητά, αλλά...
- Μην με λες καθηγητή. - Ίσως κάνω κάτι λάθος.
Όχι, δεν κάνεις λάθος.
Η ασθένεια είναι το λάθος, αλλά γι' αυτό είμαστε εδώ.
Είναι έτοιμο; Το πλύνατε το αμάξι;
Τους αφήνω να το πλένουν.
Τους ευχαριστεί.
Έτσι, για να κάνουν κάτι.
Μην το κάνεις, μην βάζεις υποθήκη στο σπίτι.
Το σπίτι είναι για τα παιδιά σου, δεν θα έχουμε τίποτα μετά.
Δεν είναι πρόβλημα μια υποθήκη.
Ξέρεις ποιό είναι το πρόβλημα; Ότι είσαστε Μιλανέζοι.
Είσαστε διαφορετικοί, πανέξυπνοι.
- Όλο ζωντάνια... - Ε, και; Τί θες να πεις;
- Ότι σας λείπει η φαντασία. - Α, ναι; Η φαντασία...
Μικρή, δεν κοιμάσαι;
- Από πότε τσακώνονται; - Άρχισαν μετά την ταινία.
- Είχε καλό τέλος; - Ναι.
Ναι, ήταν βασιλιάς και δεν το 'ξερε. Μόλις το 'μαθε, παντρεύτηκε την πριγκίπισσα.
- Δεν έκανε καλά. - Γιατί;
Γιατί αργότερα θα αρπάζονται σαν τον μπαμπά με τη μαμά.
Υποσχέσου πως όταν μεγαλώσεις δεν θα παντρευτείς κανέναν.
Εγώ θα παντρευτώ εσένα.
Και τον Νικόλα.
Αδελφή δεν παντρεύεται ποτέ αδελφό. Που μου θέλεις και δύο μάλιστα.
Πρέπει να κοιμηθείς. Πάμε να τους σταματήσουμε.
Δεν σταματάτε επιτέλους;
Τί θέλεις εσύ εδώ;
- Η καημένη είναι ακόμη στο πόδι! - Πώς να κοιμηθεί με τις φωνές σας;
- Πες μου εσύ τι να κάνω. - Μην ανακατεύεις τον Ματτέο.
- Βοηθήστε με εσύ κι ο Νικόλα. - Ματτέο, είμαι κακός πατέρας;
Σπουδαίος πατέρας... Ξέρεις τι κάνει;
Υποθηκεύει το σπίτι.
- Αυτό το σπίτι; - Όχι, το Ανάκτορο της Καζέρτα.
Αυτό έχουμε, αυτό θα βάλουμε υποθήκη.
Και αν στραβώσουν τα πράγματα,
θα κοιμόμαστε κάτω από τη γέφυρα.
Αχ, τι καλά!
Επιτέλους, να κάποια που αγαπάει την περιπέτεια!
Θα πάμε στη γέφυρα να ζητιανεύουμε.
Σιγά, και τί έγινε αν στραβώσουν τα πράγματα;
Καλά, χάζεψες και συ;
Όχι, καλά τα λέει. Αφήστε το πάνω μου, είμαι ο αρχηγός της οικογένειας.
- Δηλαδή; - Έχετέ μου εμπιστοσύνη.
Είναι η πιο κατάλληλη στιγμή για επένδυση.
Να αναπτυχθείς, να νικήσεις στον ανταγωνισμό.
Έτσι γίνεται.
Εγώ αυτά τα πιάνω στον αέρα.
Ξέρεις τι πιάνεις στον αέρα; Τον ήχο από τις καστανιέτες.
Κρίμα που δεν επιτρέπεται
το διαζύγιο σ' αυτή τη χώρα.
- Φεύγω. - Πάλι;
Με περιμένουν ο Νικόλα και οι άλλοι.
- Πού θα πάτε; - Βόλτα.
- Για κορίτσια; - Μπορεί.
Πού είναι αυτή;
Μάλλον με πελάτη.
Τί κάνουμε; Περιμένουμε εδώ;
Ναι, αυτή είναι η φωτιά της.
Λίγο ενοχλητικό.
Σιγά την ενόχληση. Σε λίγο θα 'ρθει.
Αυτή είναι;
Ναι.
Τί γίνεται;
- Γεια, Κάτυ. - Γεια, Ματτέο.
Ποιός ήταν αυτός;
- Αυτοί εδώ ποιοί είναι; - Ο αδελφός μου και δύο φίλοι.
Θα πάμε σπίτι σου;
Έλα.
Πειράζει ν' αφήσω το φως αναμμένο; Νομίζουν ότι είναι μέρα και τρώνε.
Εντάξει.
Δεν θα γδυθείς; Ντρέπεσαι;
Κατάλαβα, γυρνάω από την άλλη.
Καλύτερα να μην κάνουμε τίποτα. Θα πληρώσω βέβαια.
Είσαι άρρωστος;
Εγώ; Όχι. Είναι ότι... δεν ξέρω, ίσως...
Έλα τώρα.
- Σίγουρα είσαι αδελφός του Ματτέο; - Ναι, γιατί;
Είσαι αλλιώτικος, δεν του μοιάζεις καθόλου.
Πώς είναι ο Ματτέο, δηλαδή;
Παράξενος.
Ας το κάνουμε τώρα, μην μου τρως κι άλλο χρόνο.
Όχι, όχι φιλιά στο στόμα.
Γεια σου, Τζώρτζα.
Γιατί μένεις μέσα
με κλειστά τα στόρια;
Θέλεις να βγούμε;
Είναι όλοι στον κήπο.
Θέλεις να βγάλουμε φωτογραφίες;
Έχει ωραίο φωτισμό.
Γύρισε.
Λοιπόν;
Θα φωτογραφίσω τα χέρια σου.
Το ξέρεις ότι έχεις ωραία χέρια;
Τί είναι αυτό; Ποιός σου το έκανε;
Ορίστε, διάβαστε αυτό και σχολιάστε.
Είναι ένα ποίημα του Σεννούτσο Ντελ Μπένε.
Ναι, αλλά τί σας φέρνει στο μυαλό;
Ειλικρινά, τίποτε.
Γιατί τίποτε;
Γιατί είναι κενό.
Και ο Σεννούτσο Ντελ Μπένε είναι κενός.
Πείτε μου έναν θρησκευτικό ποιητή που σας έχει συγκινήσει.
Ο Μπεκκάιο. (Ιl Beccaio = o χασάπης) * * [παρωνύμιο του ποιητή Αντόνιο Μπεκκάρι]
Με εμπαίζετε;
Μου λέτε ότι ο Μπεκκάιο, ένας μέτριος μιμητής του Τσέκκο Αντζολιέρι,
θεωρείται θρησκευτικός ποιητής;
Καταράστηκε τους γονείς που τον γέννησαν, και εσείς τον θεωρείτε θρησκευτικό ποιητή;
- Εγώ, ναι. - Εγώ, όχι.
Και, αν μου επιτρέπετε,
γνωρίζω περισσότερα από σας.
Μα, τί κάνετε;
Δεν επιθυμώ να μείνω άλλο εδώ.
Είναι σημάδια ηλεκτρικών εκκενώσεων.
Της κάνουν ηλεκτροσόκ.
- Πώς πήρες τις φωτογραφίες; - Δεν απαγορεύεται το ηλεκτροσόκ;
Δυστυχώς, όχι. Ποιό είναι το κορίτσι;
Θα σου πω. Δεν έχεις προφορικά αύριο;
Ο καθηγητής είναι ένα κτήνος.
Ονειρεύομαι να πιάσω τις 30 μονάδες και να μαζέψω επαίνους σαν εσένα.
Έρχεσαι για συμπαράσταση, όπως ο Κάρλο και ο Μπέρτο;
Και φεύγουμε όλοι μαζί μετά την αποτυχία μου.
- Πέρνα από το στούντιο. Θα κοιμηθώ εκεί. - Με το κορίτσι;
- Γεια, Αντόνιο. - Τί θες εδώ τόσο αργά;
- Ξέχασα ένα βιβλίο στην αίθουσα. - Δεν μπορώ να το κουνήσω από εδώ.
Μην ανησυχείς, θα πάω εγώ.
Μην τους ξυπνήσεις, γιατί θα έχεις πρόβλημα.
"Εσπόστι Τζώρτζα, Πιετρακαμέλα."
Τζώρτζα, ξύπνα...
Ξύπνα!
Μην φοβάσαι, εγώ είμαι, ο Ματτέο.
Άκουσέ με προσεκτικά. Μάζεψε όλα σου τα πράγματα.
Θα σε πάρω από δω.
Άξιζες ένα 28άρι, ένα 29άρι.
Σου έβαλα 30, γιατί εφάρμοσα
τον "συντελεστή συμπάθειας".
Κάτι παραπάνω δηλ.,
για να πιάσεις το 30άρι.
Κάποιοι δεν εκτιμούν τον συντελεστή μου,
αλλά πιστεύω ότι η συμπάθεια, με την ελληνική έννοια του όρου,
"συν και πάθος", δηλαδή, μοιράζομαι το πάθος,
τον πόνο του άλλου, είναι πολύ σημαντική
για έναν γιατρό.
Εξάλλου, εφαρμόζω
και τον "συντελεστή αντιπάθειας" αφαιρώντας 2 ή 3 βαθμούς.
Η αντιπάθεια είναι ό,τι χειρότερο για έναν γιατρό.
Είσαι αξιόλογος φοιτητής. Συγχαρητήρια.
Αλλά μην πάρουν τα μυαλά σου αέρα, έχεις ακόμη δύο εξετάσεις μαζί μου
και μπορώ να σε καταστρέψω.
Είναι οι φίλοι σου;
Έφερες και κλάκα;
Ήρθαν να με πάρουν να φύγουμε μαζί...
Είναι στην τάξη μου;
Δεν τους θυμάμαι.
Ο Κάρλο σπουδάζει οικονομικά και ο Μπέρτο φιλοσοφία.
Μην μου λες τα βιογραφικά τους, μου αρκεί να ξέρω ότι κάτι τέτοιοι τύποι
θα κάνουν ζημιά αλλού.
Οικονομικά, φιλοσοφία... Πολύ ωραία.
Θα σε χαρακτήριζα πολλά υποσχόμενο, αν δεν πέφτω έξω,
θέλω, λοιπόν, να σου δώσω μία συμβουλή.
Είσαι φιλόδοξος;
Τότε φύγε. Άσε την Ιταλία,
όσο ακόμη υπάρχει καιρός.
Θέλεις να γίνεις χειρουργός;
Δεν αποφάσισα ακόμη.
Ό,τι και αν αποφασίσεις, πήγαινε να φοιτήσεις στο Λονδίνο, στο Παρίσι,
στην Αμερική, αν έχεις τη δυνατότητα.
Η Ιταλία είναι ένας ωραίος, άχρηστος τόπος, καταδικασμένος σε θάνατο.
Αναφέρεστε στην Αποκάλυψη;
Αυτό θα ήταν υπέροχο. Θα την χτίζαμε από την αρχή.
Τώρα όμως, όλα μένουν στάσιμα, στα χέρια των δεινοσαύρων.
Άκου με τι σου λέω. Φύγε.
Κα καθηγητά, εσείς γιατί δεν φεύγετε;
Καλό μου παιδί, εγώ είμαι ένας δεινόσαυρος προς εξαφάνιση.
Πάμε, πάμε. Φύγαμε! 30άρι! 30άρι!
30άρι με την πρώτη, και γαμώ!
- Ο Ματτέο είναι στο στούντιο; - Κουνήσου.
Πώς; Ο πατέρας μου είπε 4.000 στροφές.
Ο πατέρας μου... Μας δουλεύεις;
4.000 στροφές...
Φύγαμε!
Ξύπνα, ώρα να φύγουμε.
Σου φτιάχνω καφέ.
Ζάχαρη;
Μία, δύο...
Καθόλου;
Αν ο καθηγητής εννοούσε την ειδικότητα, συμφωνώ.
- Αλλά να δουλέψεις στο εξωτερικό... - Νομίζεις ότι υπάρχει δουλειά εδώ;
Ναι, επειδή η ετήσια ανάπτυξη είναι 7% και η ανεργία 3%.
- Και τί σημαίνει αυτό; - Ότι είναι όλα καλά.
Η ανεργία αυξάνεται μόνο αν πέσει η ανάπτυξη κάτω από 4%.
- Άρα υπάρχει αρκετή εργασία. - Δεν το πιστεύω.
Αφού τα επόμενα χρόνια
οι πτυχιούχοι θα είναι πολλοί.
Η υπερπληθώρα πτυχιούχων θα οδηγήσει στην επιλογή.
Ένας στους τρεις πτυχιούχους θα κάτσει πάνω στο αγγούρι.
Ο πιο βλάκας από τους τρεις.
Πάψτε, επιτέλους!
- Καλύτερα να πάρουμε την εθνική. - Και θα κάνουμε 20 μέρες για το Τορίνο.
- Δεν θα πάρουμε καμμία ωτοστόπ έτσι. - Μην κολλάς σ' αυτό.
- Πού είναι ο Ματτέο; - Δεν ξέρω.
Πάμε να τον ψάξουμε.
Νάτος, επιτέλους.
- Ποιά είναι αυτή; - Δεν την ξέρω.
- Δεν θα 'ρχόταν μόνος; - Δεν μου είπε τίποτα.
Πάω να δω.
Είπαμε, όχι γκόμενες.
Για να δούμε τι θα πει. Μπορεί να μην έρθει κι αυτή.
Πάντως είναι παράξενη. Έχει κάτι...
Είναι το κορίτσι στις φωτογραφίες;
Πού είναι το πρόβλημα;
- Είναι λεπτό το θέμα. - Δηλαδή;
Θα σας βρούμε σε 2 μέρες στο Μπρέννερο.
Έπρεπε να φτάσουμε απόψε. Θα χάσουμε μία μέρα.
Ήρεμα. Θα συναντηθούμε σε 2 μέρες στο τελωνείο.
- Για το κορίτσι; - Ναι.
Την έκλεψε από το σπίτι της;
Κατά κάποιον τρόπο.
- Πες μας πού πάτε, να σας πάμε. - Όχι, εντάξει είμαστε.
Καλό ταξίδι.
Να προσέχεις.
Καλό ταξίδι. Μην τρέχετε του σκοτωμού.
- Περνούσε πολύ άσχημα, σκέφτηκα... - Καλά έκανες.
- Και αυτή η ιστορία με τα ηλεκτροσόκ... - Έχεις δίκιο, είναι φοβερό.
Πρέπει να την πάμε σε κάποιο μέρος.
Η μητέρα της έχει πεθάνει, ο πατέρας της ζει σ΄ένα χωριό, το Πιετρακαμέλα.
- Πού είναι αυτό; - Στα Απέννινα, νομίζω.
Την αφήνουμε εκεί και συνεχίζουμε.
Ωραία, σύμφωνοι.
Έλα εδώ.
- Είδες πώς αντιδρά; Είναι παράξενη. - Τί έχει;
Είναι τρελλή.
Όχι, δεν είναι τρελλή.
Έχει πανέξυπνα μάτια.
Ωραίο ζευγάρι, εσύ κι αυτή.
Έλα, με θυμάσαι.
Τί κάνεις;
Με ξέχασε μέχρι κι ο επίσκοπος, αλλά εσύ αγάπας ακόμα τον Ντον Βίτο σου.
Είσαι κούκλα, πόσο ομόρφυνες!
Αυτοί ποιοί είναι;
- Τί γυρεύετε; - Τον πατέρα της Τζώρτζα.
Έχει χρόνια που μετακόμισε στη Ραβέννα.
Πάνε τρία-τέσσερα χρόνια.
Είστε του Ιδρύματος;
- Ναι, της ''Γαλήνης''. - Τόσο νέοι;
Γιατί φέρατε σε μένα αυτό το ωραίο κορίτσι;
- Για τις διακοπές. - Εγώ της έδωσα το χρίσμα.
Για μένα, όλοι είναι παιδιά του Θεού.
Πώς έλεγες, Τζώρτζα;
"Κύριε,"
"δεν είμαι άξια δούλη σου...''
- ''...αλλά ο λόγος σου θα με θεραπεύσει." - Μπράβο.
Όταν ήταν μικρή, ήξερε όλο το Angelus. * * [Angelus - προσευχή]
Ο λόγος του Θεού ήταν γι' αυτήν παιχνίδι, ρουτίνα. Τίποτ' άλλο.
Έτσι είναι ακόμα για πολλούς.
Πράγματι, έχεις δίκιο.
- Πώς σε λένε; - Ματτέο.
- Κι εσένα; - Νικόλα.
Ίσως επειδή η μητέρα της πέθανε όταν ήταν μικρή,
την έπιασε αυτή η μανία.
Καθάριζε τα πάντα και, όταν τελείωνε, ξανάρχιζε.
Καθάριζε το δωμάτιο, την κουζίνα, τον σταύλο.
Ποιός ξέρει γιατί.
Τί ώρα περνάει το επόμενο
λεωφορείο για τη Ραβέννα;
Μόλις έφυγε. Αν το είχατε πει νωρίτερα...
Το επόμενο είναι αύριο, στις 7 η ώρα. Θα φθάσετε στη Ραβέννα το απόγευμα.
- Πρέπει να φύγουμε αμέσως. - Δεν γίνεται.
- Ξέρεις τι θα πει "αδύνατον"; - Και τώρα;
Αν θέλετε, μπορώ να σας στεγάσω. Έχω μια αποθήκη.
Από το τίποτα, καλή είναι. Ή όχι;
Κυρία, σας ετοιμάσαμε την αυτοκρατορική σουΐτα.
Μπορείτε να αναπαυθείτε σ' αυτό το υπέροχο αχυρένιο στρώμα.
Έχουμε και ένα ωραίο παραβάν.
Έτσι θα ζήσετε χωριστά από τους δύο ήρωες,
τον Αίαντα τον Τελαμώνιο και τον ταχύποδα Αχιλλέα.
Έχουμε και μια υπέροχη κουβέρτα, ευγενή προσφορά του τοπικού κλήρου.
- Έτσι, αν κρυώνεις, την ρίχνεις πάνω σου. - Δεν θα βγάλω τα ρούχα μου.
Δεν θα τα βγάλω.
Σύμφωνοι. Ούτε εγώ θα τα βγάλω.
Πέφτουμε για ύπνο.
Αύριο, θα έχεις κανονικό κρεββάτι στου πατέρα σου.
Δεν έχω πατέρα. Δεν έχω.
Κλέφτης! Κλέφτης!
Φύγε, μπάσταρδε! Είσαι κλέφτης!
- Ηρέμησε. - Είναι δικό μου!
Άσε με. Άσε με!
Κλέφτη.
Δεν ήξερα ότι είναι δικό σου.
- Το βρήκα κάτω. - Αρκετά!
- Τί συμβαίνει; - Πήρα το...
- Φύγε! - Βρήκα το τετράδιο κάτω.
Τζώρτζα.
- Πάμε μέσα, βρέχει. - Φτάνει!
Θα γίνουμε μούσκεμα, πάμε μέσα.
Πρέπει να βάλεις κάτι, θα σου δώσω κάτι δικό μου.
Αυτό σ' αρέσει; Φόρεσέ το.
Ντρέπεσαι; Πήγαινε εκεί πίσω.
Την επόμενη φορά που θα θελήσεις ντους θα σου κλείσω δωμάτιο στο Γκραν Οτέλ.
Έτοιμη;
- Γιατί αργείς; - Τα κουμπιά...
Επιτρέπεται;
Θα σε βοηθήσω.
Τα κουμπιά είναι ό,τι πιο περίπλοκο υπάρχει.
Τα κορδόνια επίσης είναι πραγματικά περίπλοκα.
Αν έμπαινε τώρα ο Ντον Βίτο, θα μας καταδίκαζε στην Κόλαση.
Είσαι πολύ ωραία, όταν γελάς.
Είδες που μπορείς;
Ύπνο τώρα.
Νάνι.
- Να σβήσω το φως; - Όχι.
Σύμφωνοι, το φως αναμμένο. Καληνύχτα.
Τί συμβαίνει;
Τίποτα.
Καλημέρα, κυρία.
- Πού μένει ο κος Σάρο; - Εδώ, είναι ο άντρας μου.
Πού μπορούμε να τον βρούμε;
Τί τον θέλετε;
Είναι προσωπικό.
Εσύ δεν είσαι η Τζώρτζα; Δεν έπρεπε να είσαι στο Ίδρυμα;
- Και αυτοί οι δύο, ποιοί είναι; - Σκύλα.
Τί κάνεις εδώ;
- Τί συμβαίνει; - Τίποτα.
- Ίσως δεν ήταν καλά στο Ίδρυμα. - Τί θέλετε να πείτε;
Της φέρονταν άσχημα
και όταν δεν ήταν καλά, της έκαναν ηλεκτροσόκ.
Ηλεκτροσόκ; Τί είναι αυτό;
- Της έδιναν ηλεκτρικές εκκενώσεις. - Αυτές δεν της κάνουν κακό.
Δεν της κάνουν καλό.
Δίνω ένα κάρο λεφτά στην κλινική για να την προσέχουν,
για να γίνει καλά.
Γιατί δεν την κρατάτε στο σπίτι σας;
Πώς θα γίνει αυτό με τα άλλα παιδιά;
Ακριβώς, έχετέ την μαζί τους.
Δεν είναι αδέλφια της,
είναι τα παιδιά της Ρόζα.
Η Ρόζα σ' αγαπάει πολύ.
Και αυτά σ' αγαπάνε πολύ, εσύ είσαι έξω από τα νερά σου.
Σ' έβαλα στην κλινική για να περνάς καλά,
για να ξαναβρείς την υγειά σου.
Θα σε ξαναπάνε στην κλινική.
Γιατί δεν δοκιμάζετε να την κρατήσετε εδώ;
Θα ξαναπάς στην κλινική και κει θα είσαι καλά.
Η Τζώρτζα πατέρα θέλει, όχι γιατρό.
Είμαι πατέρας.
- Την αγαπάω και το ξέρει. - Αποδείξτε το, πάρτε την στο σπίτι.
Πώς; Η ζωή είναι ακριβή, δίνω πολλά και στην κλινική.
Ναι, αλλά έχει ανάγκη τη στοργή της οικογένειάς της.
Της την δώσαμε, αλλά...
Δεν είσαι σοβαρός.
Δεν θα λέω τα οικογενειακά μου
- μπροστά σε δύο ξένους. - Τί πατέρας είσαι συ;
- Είναι κόρη σου. - Εσύ να κοιτάς τη δουλειά σου.
Πώς είπες;
Ήρεμα.
Σταμάτα.
- Τώρα, τί κάνουμε; - Δεν ξέρω.
Δεν έπρεπε να το σκεφτείς πριν πλακωθούμε με τον πατέρα της;
- Μπορεί να 'ρθει μαζί μας. - Πού;
Στο ραντεβού με τον Κάρλο και τον Μπέρτο.
Και πώς περνάμε τα σύνορα; Πού είναι το διαβατήριό της;
Πρέπει να το σκεφτούμε πριν αποφασίσουμε.
Τί θα φας;
- Τίποτα. - Δεν τρως, δεν πίνεις.
- Ζεις με τον αέρα; Σταμάτα! - Άσε την ήσυχη.
Κόπηκε.
Τί κοιτάς; Κάνε κάτι.
- Κι αν έχει κόψει φλέβα; - Μα τί μου λες τώρα;
- Πάμε στα Επείγοντα. - Φέρε μια πετσέτα.
Η μέθοδος Σεγιέν: Η δροσιά του σάλιου!
- Τί έγινε; - Τίποτα, έσπασε ένα ποτήρι.
Η Κορέα έβαλε γκολ.
Χεστήκαμε.
Εντελώς.
Εγώ είμαι με την Κορέα.
- Λοιπόν, θα με περιμένετε εδώ. - Τί θα πεις στην Τζοβάννα;
Ότι είχαμε ένα πρόβλημα.
Πώς θα δικαιολογήσεις την απουσία του Κάρλο και του Μπέρτο;
Έχε μου εμπιστοσύνη, είμαι σπεσιαλίστας.
Δεν εμπιστεύομαι την αδελφή μας.
- Θα μας κλείσει και τους τρεις στη φυλακή. - Γιαυτό δεν θα πάμε και οι τρεις.
Και τί θα κάνουμε εδώ;
Βάλε το μυαλό σου να δουλέψει. Υπάρχει ένα κυλικείο.
Πιείτε κάτι.
Αφήνω τα πράγματα. Τα λέμε.
Θες να πιείς κάτι;
Βλέπω ότι μου θύμωσες. Δεν μου μιλάς.
Πες κάτι.
Πες ναι ή όχι.
Είπες ναι;
- Τί θέλετε; - Τί θες να πιείς;
Θες ν' ακούσεις κάτι;
Τί σ' αρέσει;
Έλβις; Σάντυ Σω;
Τί είναι το άκι;
Α, το "A chi" του Φάουστο Λεάλι.
Για να δούμε αν υπάρχει.
B-3.
# A chi # * * [σε ποιόν]
# Θα χαμογελάω, αν δεν είναι σε σένα; #
# Σε ποιόν, #
# αν δεν είσαι πια εδώ. #
# Όλα τελείωσαν, #
# τέλος, #
# τέλος πια #
# μεταξύ μας. #
Ο φίλος του Μπέρτο έχει κάνει κάτι πολύ σοβαρό.
Το κορίτσι είναι υπό την κηδεμονία του πατέρα του, αυτός αποφασίζει.
- Είναι νόμος. - Σκεφτόταν πως θα την πέθαιναν εκεί.
Θα μπορούσε να το αναφέρει στις αρχές.
Πρόκειται για άνθρωπο, όχι μπιμπελό.
- Αν η υπόθεση ερχόταν σε σένα; - Όχι, εγώ δεν θα τους το επέτρεπα.
Το φαντάζεσαι; Χιλιάδες άνθρωποι εργάζονται εδώ.
Επομένως, πολλά τα προβλήματα.
Απολύσεις, αρρώστιες, ατυχήματα...
Τίποτα δεν λείπει, οι μηχανές δεν σταματούν ποτέ.
Εργάζονται μέρα-νύχτα, χειμώνα-καλοκαίρι.
Γιαυτό ο ουρανός και η θάλασσα άλλαξαν χρώμα.
Η διεύθυνση δεν ανησυχεί, αλλά την περασμένη βδομάδα,
μοίρασαν αυτό.
Οδοντόπαστα;
Για να πλένουν τα δόντια τους πριν από το φαγητό. Κατάλαβες;
Ειλικρινά, όχι.
Οι σκόνες που επικάθονται στα δόντια
είναι τοξικές,
μπορούν να προκαλέσουν καρκίνο στη γλώσσα.
Σ’ εσένα συνέβη αυτή η ιστορία ή στον Ματτέο;
Όχι, στον Ματτέο. Στον Μπέρτο.
Καλέστε το ψυχιατρικό νοσοκομείο Γκορίτζια. Είναι πολύ καλό.
Μα, αυτό είναι άσυλο.
Τουλάχιστον, δεν τους δένουν
και δεν τους κάνουν ηλεκτροσόκ.
Κι αν την φέρναμε εδώ;
Θα πρέπει να το αναφέρω.
Θα πάρουν το κορίτσι και θα το πάνε στον πατέρα του.
Πότε έχει τραίνο;
Σε μισή ώρα. Γιατί δεν φέρνεις παγωτά;
- Εγώ; - Ναι, εσύ.
Όχι... όχι εγώ.
Γιατί όχι; Είναι πολύ εύκολο, πόδια έχεις.
- Πάω εγώ. - Όχι, περίμενε.
Αυτή θα πάει. Τρία παγωτά.
- Όχι, εγώ... εγώ δεν μπορώ. - Μπορείς, είναι πολύ εύκολο.
Καλημέρα, δεσποινίς. Πες μου.
Τρία παγωτά.
- Θα ήταν καλά στην Γκορίτζια; - Έτσι νομίζω.
Η Τζοβάννα λέει πως είναι καλό νοσοκομείο
και αν οι γιατροί δεν μας πείσουν, κάνουμε διακοπές.
Στη Σικελία.
Τα ρέστα.
Δεσποινίς, τα ρέστα.
- Καλησπέρα, παιδιά. - Καλησπέρα, δύο καφέδες.
- Άφησες τα ρέστα, δεσποινίς. - Σου λέει να πάρεις τα ρέστα.
- Την γνωρίζετε; - Μόλις μπήκε.
Κάτι δεν πάει καλά;
Δεν πήρε τα ρέστα. Της το είπα, αλλά...
- Είσαι με κάποιον; - Δεν υπάρχει κανένας, είμαι μόνη.
Έχεις ταυτότητα;
Δεν απαντάει, την πάμε μέσα.
Τί κάνουμε τώρα;
Δεν ξέρω.
Τί θα της κάνουν;
Ίσως την πάνε στο Ίδρυμα. Δεν ξέρω.
Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι;
Παίρνουμε το τραίνο αύριο το πρωΐ.
- Συνεχίζουμε το ταξίδι; - Ναι.
Ας ξεκουραστούμε τώρα.
Εισέρχεται στην 1η γραμμή η αμαξοστοιχία με προορισμό
Πάντοβα, Μπολόνια, Φλωρεντία και Ρώμη.
Ματτέο, τί κάνεις;
- Το ταξίδι τελείωσε για μένα. - Πώς τελείωσε;
Γυρίζω στη Ρώμη.
Γιατί; Τί σ' έπιασε; Σου 'στριψε;
Θυμάσαι το μάθημα που έπρεπε να περάσω;
Λοιπόν;
- Δεν το πέρασα. - Δεν το πέρασες;
Και γιατί δεν μου είπες τίποτα;
Τί σχέση έχει με τις διακοπές;
- Δεν έχει. - Τότε κατέβα κάτω.
Το τραίνο φεύγει, κατέβα. Με παρατάς στο παγκάκι σαν τον μαλάκα;
Κατέβα!
-Γεια. -Τί πα' να πει "Γεια";
Εδώ είναι το Κέντρο Νεοσυλλέκτων;
Τί πρέπει να κάνω για να υπηρετήσω αμέσως;
Τί πρέπει να κάνεις;
Να κουνήσεις την κεφάλα σου να μπει το μυαλό στη θέση του.
"Αγαπητέ Ματτέο, στέλνω αυτό το γράμμα στο σπίτι''
''ελπίζοντας ότι οι γονείς θα μπορέσουν να σου το δώσουν.''
''Πού βρίσκεσαι; Έχεις νέα από τον Κάρλο και τον Μπέρτο;''
''Δεν τους έχω βρει, ταξιδεύω τελείως μόνος.''
''Η Νορβηγία είναι μαγευτικό μέρος και οι άνθρωποι''
''που συνάντησα με εντυπωσίασαν.''
''Ο Μάρτιν είναι ένας Αμερικάνος λιποτάκτης που την κοπάνησε για να γλυτώσει το Βιετνάμ.''
Αναγκάστηκα να φύγω στην Ευρώπη.
- Πόσο θα μείνεις; - Δεν ξέρω, φίλε.
Όσο πιο πολύ μπορώ. Με ψάχνουν. Εγώ θέλω μόνο την ησυχία μου.
Γι αυτό έγραψα στο μπλουζάκι "Σταματήστε τις βόμβες".
Σταματήστε τις βόμβες, δικέ μου.
"Ιερός...''
''Ο κόσμος είναι ιερός. Η ψυχή είναι ιερή.''
''Η γλώσσα...''
''το πέος...''
''το χέρι...''
''και η κωλοτρυπίδα...''
''είναι ιερά."
- Ποιός το 'γραψε; - Μια διάνοια.
Πώς τον λένε;
Άλλεν Γκίνσμπεργκ.
Τί κάνουν;
Δεν ξέρω, είναι πρωτόγονοι.
"Άφησα τους συνοδοιπόρους και συνεχίζω βόρεια.''
''Σου γράφω''
''μπροστά από ένα ξύλινο εκκλησάκι κοντά σε μια στήλη, που λέει:''
"Από εδώ περνάει ο Αρκτικός Κύκλος."
''Οι συμφοιτητές μου τώρα παρακολουθούν το μάθημα του Δεινόσαυρου.''
''Δεν έχω ενοχές ούτε την αίσθηση ότι χάνω τον χρόνο μου.''
''Αγαπητό κτήνος, σου κοινοποιώ μία σημαντική απόφαση:''
''Δεν θα ξανακόψω ούτε τα μαλλιά ούτε τα γένια μου.''
''Σου στέλνω φωτογραφία για να δεις.''
''Ωραίος, ε;''
Τί στο διάολο κάνεις;
Μην πλησιάζετε! Μακρυά, γιατί θα σας σπάσω τα χέρια!
Δεν κάνω πλάκα, καταλάβατε;
Κομμένα αυτά μαζί μου.
Μην μου σπάτε τ' αρχίδια!
Είναι παλαβός.
- Πώς είσαι; - Μου 'κανε ζημιά.
"Τα λεφτά τελείωσαν.''
''Θα δουλέψω σε ένα πριονιστήριο.''
''Πληρώνουν καλά και έχουν πάντα ανάγκη από εργάτες.''
''Τα κορίτσια είναι ωραία, σειρήνες.''
''Δεν αντιδρούν δραματικά στις φιλοφρονήσεις που δέχονται.''
Κουνηθείτε! Χαμηλά ο κώλος!
Θέλετε να σκοτωθείτε; Είσαστε γυναικούλες.
Γρήγορα! Όλη μέρα αυτό θα κάνετε.
Γρήγορα, ζώα, μην σας κόψω τον κώλο.
Διακόσια.
- Είσαι λυπημένος; - Όχι.
Σου λείπει η Ιταλία;
Πού μένεις;
Στο κάμπινγκ, εκεί πέρα.
Αν θέλεις, μετά τη δουλειά, σου δείχνω το σπίτι μου.
Μένω εκεί κάτω.
- Συγγνώμη; - Λύσε το σχοινί.
Αυτό είναι το δωμάτιό μου.
Υπάρχει περίσσιο κρεββάτι.
Αν θες να κοιμηθείς εδώ απόψε, μπορείς.
- Ευχαριστώ. - Παρακαλώ.
- Αξύριστος. - Χωρίς σχόλιο.
Όταν βγαίνετε, δεν εκπροσωπείτε τον εαυτό σας,
εκπροσωπείτε το στράτευμα. Έγινα κατανοητός;
Ξεκάθαρα πράγματα, όχι πλάκες, όχι αστειάκια,
καταλάβατε;
- Γραβάτα. - Ένα βήμα μπροστά.
- Βρώμικα παπούτσια - Ένα βήμα μπροστά.
- Είναι γυλιός αυτός; - Συγγνώμη.
- Στη θέση σου. - Ένα βήμα μπροστά.
Δεν γίνεται, πρέπει να βγω.
Η μητέρα μου είναι μόνη,
ο πατέρας μου άρρωστος.
Μόνον εγώ τους πάω μεροκάματο.
- Τί θες εσύ; - Αποφάσισα να μην βγω.
Πολύ καλά.
Και αύριο μέσα θα μείνεις και μεθαύριο.
Οι τιμωρημένοι μένουν στον θάλαμο,
όλοι οι άλλοι έξω.
Κοιμάσαι;
Δεν μπορώ,
έχει πολύ φως.
Θα έχει φως μέχρι τα μεσάνυχτα.
Κατάλαβα.
''Πού και πού σκέφτομαι την Τζώρτζα και πώς την χάσαμε,''
''από την ανικανότητά μας να την προστατέψουμε.''
''Όταν επιστρέψω, ίσως ειδικευτώ στην ψυχιατρική,''
''για να προσφέρω σε άτομα σαν αυτήν.''
''Δεν πρέπει να επιτρέπεται η χρήση του ηλεκτροσόκ."
Είσαι δυνατός, Ματτέο.
Δεν μάσησες με τον υπολοχαγό.
Αλλά είσαι περίεργος.
Αυτοτιμωρήθηκες για τρεις μέρες.
Μπορούσες να βρεις καλύτερη δικαιολογία. Πατέρας άρρωστος, αδελφή άνεργη.
Πράγματι.
Δεν κατάλαβες τίποτα.
Εγώ δεν είχα δουλειά.
Κατατάχτηκα και ησύχασα.
- Δεν ήσουν ο μόνος που δούλευε; - Αυτό ήταν το μόνο μου ψέμμα.
Ξέρεις κάτι; Εσύ έπρεπε να γίνεις στρατιωτικός.
Είσαι ηλίθιος;
Θα γινόσουν στρατηγός.
Νικόλα, ξύπνα.
Λένε ότι έγινε φοβερή πλημμύρα στη Φλωρεντία.
Λένε ότι έφυγαν πολλοί νέοι
και πήγαν εθελοντές
για να βοηθήσουν.
Θέλεις να γυρίσεις πίσω;
Πέντε λεπτά ανάπαυση.
Και ξεκινάμε... Ανάπαυση!
- Γιατί μασκαρεύτηκες φαντάρος; - Δεν είμαι μασκαρεμένος.
- Και το πανεπιστήμιο; - Δεν πάω... Θα σου πω.
Λουΐτζι, έλα.
Είναι ο Νικόλα, ο αδελφός μου.
- Είναι ο αδελφός μου αυτός; - Από πού να το ξέρω;
Δεν μοιάζετε καθόλου.
Προσοχή. Συγγνώμη.
Ευχαριστώ.
- Καθηγητά, υπάρχει πολύτιμο υλικό; - Αυτό ελέγχουμε.
- Να σας στείλω κάποιον. - Καλώς, ευχαριστώ.
Αργά-αργά, μην ανακατεύετε τα νερά.
Ήρεμα και με προσοχή, είναι βιβλία πολύτιμα.
- Μην βιάζεστε. - Εδώ γλιστράει.
- Καράτι, πού είσαι; - Στις διαταγές σας.
Εδώ είμαι.
- Μπορείτε μόνοι; - Ναι, κανένα πρόβλημα.
Τότε, Πετσούκο, έλα μαζί μου.
Τί είναι αυτή η εκφραστική χειρονομία;
Πώς φαίνεται ότι δεν πήγες φαντάρος, ε;
- Δεν θέλω. - Τώρα μιλάει ο μουσάτος.
Ο μουσάτος όμως έκανε κομπόδεμα.
Δεν φαντάζεσαι πόσα κερδίζει ένας ξυλοκόπος εκεί πάνω.
- Δεν γυρίζω στη Ρώμη. - Και η σχολή;
Θα γραφτώ αλλού.
Με όσα είδα στην Ευρώπη, με ψυχοπλακώνει το να γυρίσω πίσω στη μαμά και τον μπαμπά.
- Πότε απολύεσαι; - Ποτέ.
Δηλαδή;
Υπέγραψα.
- Υπέγραψες; - Θα πάω στην αστυνομία.
- Με δουλεύεις; - Όχι, καθόλου.
Θα γίνεις μπάτσος;
Τί μου λες;
- Θα δεις. - Πλάκα μου κάνεις.
Δες.
Ποιός ξέρει τι να ήταν πριν.
- Κώδικας, στα λατινικά. - Έχω φακό.
" Το έτος 1126 του Κυρίου μας, το φως..."
- Όχι, ''το πρώτο φως...'' - ''Το πρώτο φως της αυγής..."
"Έλαμψε πάνω στα κεφάλια των ευσεβών."
Τί στο διάλο κάνετε; Γιατί σταμάτησε η γραμμή;
- Εμπρός, κουνήστε τον κώλο σας! - Τον άκουσες;
Φορτώθηκες έναν μαλάκα για μια ζωή.
Πάντως έχει δίκιο, χάνουμε χρόνο.
- Πότε φτάσατε; - Πριν από τρεις μέρες.
Είσαι πραγματικά μουσάτος. Κακάσχημος, αγριάνθρωπος.
Ολίγον υλοτόμος.
- Σε περιμέναμε δύο μέρες στο Μπολτσάνο. - Εγώ πήγα, εσείς όχι, και συνέχισα μόνος.
Ψεύτη, τηλεφώνησα στη μάνα σου. Μου είπε ότι ήσουν στο Αμβούργο.
- Έδωσα 2 μαθήματα μόνος. - Κι εγώ μόνος και κόπηκα σε 3.
Γιατί; Δεν μπορούσες να γράψεις;
- Πόναγε το χέρι σου; - Στην ερημιά ήμουν, χωρίς γραμματόσημα.
Κορίτσια; Μπα, ε;
Πού να το βάλω αυτό; Μου είπαν εδώ.
Όχι, εκεί κάτω.
Να οι μικροί μας στρατιώτες, που ήρθαν να μας βοηθήσουν.
Τί δίνουν; Κρασί, ψωμί...
Ωραία παλτά. Εγγονούλες του Λορέντζο του Μεγαλοπρεπή.
Απίστευτος ο τύπος.
Σαν χαρακτήρας του Τσέχωφ από τον Βυσσινόκηπο.
Ίδιος ο Φιρς, ο γεροσακάτης.
Οι άγγελοι της λάσπης ήρθαν από παντού να μας βοηθήσουν.
Δώστε και σ' αυτούς σάντουϊτς.
Ωραία.
Πάμε και σ΄αυτούς τους νεαρούς.
Καλημέρα, δεσποσύνες.
- Τί κάνεις, κοροϊδεύεις; - Όχι, αστειεύτηκα.
Δώστε τους μια μπουκάλα κρασί κι από ένα σάντουϊτς.
- Ποιές είναι οι ωραίες δεσποινίδες; - Οι δεσποινίδες Ρικκομπάλντι.
Σταθήκαμε τυχεροί, διότι το σπίτι είναι πανύψηλο
και έμεινε άθικτο.
Ο Μαρκήσιος θέλησε μέσω των κοριτσιών
να δείξει την ευγνωμοσύνη του.
Ευγενέστατος ο Μαρκήσιος.
Εγώ σπρώχνω το καρότσι, εκείνον λέτε ευγενή;
Φυσικά, αστειεύτηκα.
Άρχισα το πιάνο δέκα χρονών.
Τώρα σπουδάζω μαθηματικά στο Τορίνο.
Τί σχέση έχουν τα μαθηματικά με το πιάνο;
Το πιάνο ήταν επιλογή της μάνας μου, τα μαθηματικά δική μου.
Τί τα θέλει κάποιος τα μαθηματικά;
Για να λύσει το περίφημο πρόβλημα του ζηλιάρη συζύγου.
Ποιό είναι αυτό;
- Δεν το ξέρετε; - Στη Ρώμη δεν έφτασε ακόμη.
Είναι τρία ζευγάρια παντρεμένα.
Παντρεμένα οπωσδήποτε.
Τι πλήξη.
Πρέπει να περάσουν ένα ποτάμι.
Υπάρχει μία βάρκα, που μπορεί να μεταφέρει
το πολύ δύο άτομα τη φορά.
Αλλά οι ζηλιάρηδες σύζυγοι
δεν θέλουν οι γυναίκες τους να μείνουν με τον άντρα μιας άλλης.
Και ποιό είναι το ζητούμενο;
Πώς να περάσουν το ποτάμι.
Πολύ απλό.
Πρώτα δύο γυναίκες περνούν στην άλλη πλευρά.
Μία από τις δύο ξανάρχεται από την άλλη πλευρά
και παίρνει τον άντρα της στην άλλη πλευρά.
Τον αφήνει εκεί και ξαναγυρίζει...
Όχι, αυτή ξανάρχεται... Όχι, βέβαια...
Πρώτα δύο άντρες πάνε στην απέναντι πλευρά...
- Όχι, είναι το ίδιο... - Παραιτούμαι.
- Δεν είναι δύσκολο, μπορώ να σας το πω. - Αλλά μια άλλη φορά.
Όταν θα πάρεις το δίπλωμά σου,
θα γίνεις καθηγήτρια μαθηματικών
ή σολίστ;
Καθηγήτρια, όχι. Σολίστ... δεν το πιστεύω.
- Αυτό θα πει να έχεις ξεκάθαρες απόψεις. - Να γίνεις και πιανίστα και καθηγήτρια.
Γιατί να μην γραφτούμε όλοι στο Τορίνο;
Γιατί;
- Τρελλός είναι; - Κατά βάσιν, ναι.
Μπέρτο, πάμε στο Τορίνο.
Εδώ δεν έχω τελειώσει τη σχολή στη Ρώμη...
Ο πατέρας μου με θέλει στο εργοστάσιο.
- Δεν είναι αστείο. - Εσύ, Κάρλο;
Δεν σ' αρέσει το Τορίνο;
- Να γίνεις σύμβουλος στη Φίατ... - Τα τζαντούγια. * * [τορινέζικα σοκολατάκια]
Δεν ξέρω.
Κρυώνεις;
- Τί κάνεις; - Πάρε αυτό.
- Μα, όχι. - Έλα, φόρα το.
Ώρα για ύπνο.
- Δεν νυστάζω. - Καληνύχτα.
- Ώρα να πηγαίνετε. - Α, καληνύχτα.
Τους εξαπέστειλες...
Όχι, είπαμε " καληνύχτα"...
Αν έρθω να μείνω στο Τορίνο...
...θα με φιλοξενήσεις;
Δεν πας καλά, δεν σε ξέρω καν!
Τορίνο, Φεβρουάριος 1968.
Όχι, πρέπει να το τραβήξεις. Ναι, λίγο...Όχι, δεξιά.
Κοίτα τι κάνει...
Σ' αγαπώ.
Σ΄αγαπώ μέχρι θανάτου.
Νικόλα, πρόσεχε! Αστυνομία!
Έξω, έξω η αστυνομία! Έξω, έξω η αστυνομία!
Πάολο, φέρνεις μέσα το ποδήλατό σου;
Φοβάσαι μην σου το κλέψει κάνας νότιος;
- Σκάσε και φτιάξε τον πουρέ. - Αμέσως, αγάπη μου.
Με τα χρυσά σου χεράκια. Πού είναι ο Κάρλο; Κάρλο!
Έλα, η φωνή του κυρίου σου.
Βιτάλε, πρέπει να ενημερωνόμαστε.
Πρέπει να ξέρουμε τι θέλουν.
Δεν έχετε ανάγκη τις εφημερίδες. Ξέρετε τι θέλουν, να σας γαμήσουν.
- Είσαι και πολύ Εγγλέζος. - Οξφορδιανός.
Καλά, μωρέ.
Και βγάλτε τον σκασμό ότι είμαι νότιος.
Τορινέζος είμαι.
Αλήθεια;
Κοίτα τον.
Είναι γελοίο να βαράει η αστυνομία
κάτι πλουσιόπαιδα σαν εσάς.
Πάψε.
Αφήστε τους να έρθουν σε μας, στη φάμπρικα,
να τους στείλουμε στις πρέσσες, και θα τους κάνουμε
να το βάλουν στα πόδια.
Σταμάτα.
Το συνδικάτο σάς λέει να κάτσετε στ' αυγά σας.
Πλύνε το στόμα σου πριν μιλήσεις για το συνδικάτο.
Δεν αφήνω το συνδικάτο.
Κόψτε την πλάκα.
Οι δικοί σας γράφουν αυτές τις μαλακίες; Τις διάβασες;
Μας τις μοίρασαν χθες στην πύλη. " Το σχολείο δεν αλλάζει, γκρεμίζεται.''
- Άλλο θέμα αυτό. - Δεν με ενδιαφέρει.
Εγώ δεν θέλω να γκρεμιστεί το σχολείο.
Θέλω να έχω δικαίωμα στο σχολείο.
Για μένα, που δεν μπόρεσα να πάω. Για τα παιδιά μου, που θα πάνε σίγουρα.
Ποιά παιδιά σου; Μιλάς λες κι έχεις κουτσούβελα.
Μάθε να μιλάς σαν άνθρωπος.
Έτσι είναι, Βιτάλε, δεν έχεις παιδιά.
Ε, δεν με πήραν και τα χρόνια.
Δεν θέλω να μπω στα χωράφια σας, αλλά δεν θα πας
στη συγκέντρωση της κολλεκτίβας για την οικονομία;
Θα κάνει κανείς καφέ;
Και συ δεν θα πας στη συγκέντρωση για τα ιταλικά εργοστάσια;
- Θα πάω. - Άντε, με το καλό.
Γιατί τόση βιασύνη να φύγουμε;
Έχω διάβασμα. Δίνω Ανατομία.
Πώς το είπες;
Ανατομία.
- Καλημέρα, κε Πιέρο. - Νάπολη, πάψε να κοροϊδεύεις.
Γεια, Τζούλια.
Την είδες; Αυτή είναι η Ανατομία.
- Πονάνε τα χείλη μου. - Συγγνώμη, το ξέχασα.
- Είσαι παγωμένη; - Έτρεχα και ζεστάθηκα.
- Κάνει ψοφόκρυο. - Είναι γιατί μένεις ακίνητος.
Πρέπει να κουνηθείς.
Να κουνηθώ;
Τορίνο, άνοιξη 1974.
Ανοίξτε, είμαι έγκυος!
Ανοίξτε.
Έλα.
Μ' αυτήν την κόλαση έξω,
εδώ είναι ο παράδεισος.
- Είναι ωραία, ε; - Θα έμενες εδώ;
Ναι, εσύ;
Κυκλοφορείς με πέτρες στις τσέπες;
Είδες πώς βαράνε οι μπάτσοι;
Και λοιπόν;
Θα πετάξεις πέτρες;
Όχι.
Αλλά αν μου επιτεθούν, ξέρω πώς να αμυνθώ.
Παράξενο.
Κάποιος άνοιξε την πόρτα, αλλά δεν υπάρχει κανείς.
Ωραία δικαιολογία πάντως.
"Ανοίξτε, είμαι έγκυος!"
Σιγά, μην τους χάσεις.
Στο επόμενο στενό, σταμάτα.
Πρώτο και δεύτερο, δεξιά.
Τρίτο και τέταρτο, αριστερά.
Σιγά. Δεν μ' αρέσει αυτό.
Κατεβείτε!
Ανασύνταξη!
Άπαντες παρόντες;
Λουΐτζι!
Βρωμιάρηδες!
Πώς είσαι;
Τι τρόπος κι αυτός να ξαναβρεθούμε!
Δεν υπηρετούσες στο Τρεβίζο;
Ναι, αλλά ζήτησαν ενισχύσεις για τις διαδηλώσεις.
Ωραία ιδέα, ε;
Αλήθεια, ήταν νόμιμη άμυνα;
Αν δεν με συγκρατούσαν, θα τον είχα σκοτώσει.
- Θα σε δικάσουν; - Δεν ξέρω.
Μου δίνουν μετάθεση.
- Για πού; - Στην Μπολόνια.
Φεύγω αύριο.
Μου είπαν ότι αυτός που χτύπησες θα επιζήσει.
Δεν δίνω δεκάρα.
Έτσι θα το πάμε;
Εντάξει, πάμε από την αρχή.
Γεια σου, Ματτέο, πώς είσαι;
Έλα να σου δείξω το σπίτι.
Θα ηρεμήσουμε λίγο.
Θα σ' αφήσουν να βγεις;
Τί πρέπει να κάνεις;
Να ζητήσεις 70 άδειες από το Υπουργείο Εσωτερικών;
Να γλείψεις το χώμα που πάτησε ο Διοικητής;
Να προσευχηθείς στον Μιχαή Αρχάγγελο προστάτη της αστυνομίας;
Μια υπογράφη μόνο χρειάζομαι από τον προϊστάμενό μου.
Πάνε πάρ' την, λοιπόν.
Αυτή είναι η αυλή.
Καλημέρα, "τότα" Μπιάνκο.
Εδώ, "τότα" λένε την δεσποινίδα. Αγόρασα τούρτα, να το γιορτάσουμε.
- Τί θα γιορτάσουμε; - Θα σου εξηγήσω.
- Τί επιθυμεί ο κύριος; - Φως των ματιών μου!
- Πάντα χωρίς κλειδί, ε; - Συγγνώμη.
Αυτός είναι ο Ματτέο.
Ελάτε.
Ο Τζίτζι θα μείνει παράλυτος.
Τον γνώρισες στη Φλωρεντία, θυμάσαι;
Με τη στολή φαινόμαστε όλοι ίδιοι.
- Είναι φίλος σου; - Όλοι τους είναι φίλοι μου.
Κακώς.
- Γιατί; - Γιατί είστε στην κακή πλευρά.
- Είσαι σίγουρη; - Ναι.
- Η καλή πλευρά είναι των φτωχών; - Ναι.
Ο Λουΐτζι ξέρει καλύτερα από σας την πλευρά των φτωχών.
Αυτός είναι φτωχός, εκείνος που τον χτύπησε όχι. Εσύ είσαι φτωχιά;
- Εγώ δεν σπάω στο ξύλο τους ανθρώπους. - Ναι, ε;
Αλλά εμείς θα φάμε τούρτα, ενώ αυτός θα μείνει παράλυτος.
- Πρέπει να ακούμε τέτοιες μαλακίες; - Τζούλια, σε παρακαλώ...
Συμπαθητική.
Ναι, συνδεθήκατε αμέσως.
Ήθελα να γιορτάσουμε τον ερχομό του μωρού μας τον Σεπτέμβριο.
- Και πώς θα το ονομάσετε; - Σάρα.
- Είσαι σίγουρος ότι θα είναι κορίτσι; - Αφού το είπε η Τζούλια...
Ωραίο όνομα.
Βιβλικό.
Αυτή παίζει;
Όταν παίζει, δεν ακούγεται κακιά.
Δεν είναι κακιά.
Ανήκει στο είδος: "Έχω πάντα δίκιο".
Μπράβο, όπως και συ.
Η μικρή θα κοιμηθεί μαζί μας;
- Κάνει κακό στην ανατροφή της. - Σώπα.
Σάρα, θα πας στο άλλο δωμάτιο;
Ο μπαμπάκας θέλει να παίξει με τη μαμάκα.
Άντε, καλό μου...
- Τόσο δρόμο κάναμε, και δεν ήρθε να μας πάρει. - Είχε δουλειά.
Να είσαι ευγενικός. Μην πεις ότι τα παιδιά μας
είναι χωρίς δουλειά.
Εξάλλου, ο Νικόλα έχει μία.
Στο άσυλο, με συμβόλαιο που λήγει σε έξι μήνες.
- Και αυτή δουλεύει. - Σε μαγαζί με ρετάλια.
Να δούμε πώς θα αγοράζουν στη Σάρα μίνι φουστίτσες.
Στο μίνι κόλλησες εσύ;
Και μην πεις ότι δεν είναι παντρεμένοι.
Ποιός παντρεύεται στις μέρες μας;
Εσύ δεν θα με παντρευόσουν σήμερα;
- Καλό δεν σου φαίνεται; - Δεν βλέπει πουθενά, τελείως κλειστό.
Σκάλα Α.
- Πώς είστε; - Καλά.
Μου ανοίγεις;
Ένα εγγλέζικο καροτσάκι. Ήρθε εξπρές.
Ευχαριστώ.
Αφήστε το εκεί.
- Ωραίο διαμέρισμα, μεγάλο. - Είμαστε τυχεροί που το βρήκαμε.
- Ήταν βαμμένο; - Όχι, εγώ το έβαψα.
Μπράβο σου.
Κοιμάται;
Τι όμορφη.
Εγώ είμαι η γιαγιά και αυτός ο παππούς.
- Τι ωραίο μουτράκι. - Τι μεγάλα μάτια.
Και το σαγονάκι...
- Δεν σου μοιάζει καθόλου. - Όταν μεγαλώσει θα φανεί.
Πόσο μεγάλωσε από την τελευταία φορά!
Εδώ γίνεσαι παππούς από τη μια μέρα στην άλλη.
Είσαι ευχαριστημένη που έχεις τόσο νέο παππού;
- Με κοιτάζει. - Την κατέκτησες.
- Πού είναι ο Νικόλα; - Στο δικαστήριο.
Τί έκανε;
Δικάζεται ένας ψυχίατρος που έκανε αθλιότητες.
- Βοηθάει. - Ως μάρτυρας;
Όχι ο ίδιος, οι ασθενείς θα καταθέσουν.
Ας ελπίσουμε ότι ο δικαστής θα τους ακούσει. Θα είναι για πρώτη φορά στην Ιταλία.
Και στον κόσμο, επίσης.
Μαρίνο, όταν κάποιος σου πει: "Ορκίζεσαι να πεις την αλήθεια..."
Τζιρόλαμο, άκου. Είναι μία ερώτηση που κάνουν σε όλους.
Πρέπει να πεις: "Ορκίζομαι." Μαρίνο, πες το.
Αν δεν το πεις, δεν θα σε ακούσουν.
Πόσων ετών ήσουν όταν μπήκες στο άσυλο;
- Δεν ξέρω. Τέσσερα, εννέα... - Πρέπει να πεις ακριβώς "οκτώ".
Θυμάμαι ότι ήθελα να ντύνομαι πάντα κοριτσίστικα.
Δεν έπρεπε να σε κλειδώνουν.
Αν δω τον ηλεκτρολόγο, θα τον σκοτώσω.
Όχι, πρέπει να είσαι ήρεμος, γιατί είσαι καλός, Άλντο.
Θα κάτσεις ήσυχα και θα μείνεις ήρεμος.
Κοίτα με στα μάτια.
Είσαι ήρεμος;
- Τί είναι, Μάνλιο; - Μοιάζει στον ξάδελφό μου, τον Ινιάτσιο.
Λίγο.
- Τί είναι αυτά; - Τα βρήκα πίσω από το άγαλμα.
Δεν πρέπει να μαζεύεις τίποτα. Μην παίρνετε τίποτα από κάτω.
Ποιός έφερε αυτές τις προκηρύξεις; ΕΡΥΘΡΕΣ ΤΑΞΙΑΡΧΙΕΣ
Ορκίζεσαι να πεις την αλήθεια...
Μας έβαλαν μέσα
και μας ξάπλωσαν
τον έναν δίπλα στον άλλον.
- Συγγνώμη... - Πρέπει να πείτε πρώτα "ορκίζομαι".
Ορκίζομαι. Οκτώ χρονών,
με έκλεισαν δέκα φορές.
Ένσταση.
Ο μάρτυρας τα λέει
σαν κάποιος να τον δασκάλεψε.
Κύριε συνήγορε, ας αφήσουμε τον μάρτυρα να ανακτήσει την ηρεμία του.
Κε Λέβι, πείτε "ορκίζομαι".
- Ορκίζομαι. - Συνεχίστε.
Όταν έμπαινε ο γιατρός ηλεκτρολόγος,
έκλεινα τα μάτια, άκουγα τις φωνές των άλλων πριν από μένα.
Τέσσερεις νοσοκόμοι κρατούσαν ακίνητα
χέρια, πόδια.
'Ενα χέρι έβαζε λάστιχο ανάμεσα στα δόντια
και μετά ερχόταν η πρώτη εκκένωση.
Μια φορά το έσκασα από το άσυλο,
αλλά με ξαναπήραν.
Με χτύπησαν και με έδεσαν σε ένα κρεββάτι.
Μετά ήρθε ο ηλεκτρολόγος με τη μικρή του μηχανή.
Ενώ
μου έκανε εκκενώσεις,
φώναζε:
"Πες μου ποιός σε βοήθησε να το σκάσεις, πες μου ονόματα."
Καθώς δεν ήθελα να του πω,
έσφιξα τα δόντια
τόσο δυνατά, που έσπασαν όλα τα πάνω δόντια.
Τζοβανμπαττίστα, με ακούτε;
Έχω την κατάθεσή σας από την προανάκριση.
Είναι σημαντικό
να επαναλάβετε όσα γνωρίζετε.
Κοιτάξτε τον.
Είναι ο άνθρωπος για τον οποίον μιλούσατε;
Μπορείτε να μιλήσετε;
Σας διαβάζω τα λόγια σας επακριβώς.
"Ο γιατρός μού έκανε το ηλεκτρομασάζ επειδή έπινα."
Είναι έτσι;
"Σε 5 ημέρες, 5 θεραπείες. Μία την ημέρα."
Είναι έτσι;
Είναι φυσιολογικό σε περιπτώσεις αλκοολισμού, υπάρχουν άρθρα...
- Έχει σκοτώσει ανθρώπους! - Ηρέμησε.
Αν επαναληφθεί,
θα εκκενώσω την αίθουσα.
Κε Πρόεδρε, σας ζητώ συγγνώμη για τον Άλντο και τους άλλους.
Είναι αναστατωμένοι, δυσκολεύονται να μιλήσουν με ηρεμία.
Ο Τζοβανμπαττίστα δεν μπορεί καν να μιλήσει.
Η σιωπή δεν είναι απόδειξη,
αλλά δεν έχουμε τίποτε άλλο να προσφέρουμε.
- Ελπίζω να φάει ισόβια. - Μου αρκεί και μία ημέρα καταδίκης.
Είναι θέμα αρχής. Ο μπαμπάς τί ήρθε να κάνει στο Τορίνο;
Ψάχνει επενδυτές για ένα από τα σχέδιά του.
Νομίζει ότι μπορούμε να περάσουμε
από τις γραφομηχανές στους υπολογιστές.
Άκουσε,
πρέπει να σου πω κάτι.
Δεν ξέρει ότι τα πήρα, δεν μου είπε ποτέ τίποτα.
Αλλά είναι ανήσυχος.
Πρώτη φορά έψαξα στα συρτάρια του.
Είσαι γιατρός, δεν μπορείς να κάνεις κάτι;
Όχι, μαμά.
Αλλά υπάρχει αγωγή,
που επιβραδύνει την εξέλιξη και ίσως κερδίσουμε λίγο χρόνο.
Ξέρω, διάβασα ό,τι σχετικό μπόρεσα να βρω.
Λένε τα ίδια με σένα,
ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.
- Τί γράφεις; - Μια περίληψη για την Ψυχιατρική Ένωση,
σχετικά με τη δίκη.
Γράφεις ακόμη με τα δύο δάχτυλα;
- Σήκω. - Άσε με.
Φύγε.
Θα σου δώσω ένα χεράκι.
"Ο δικηγόρος υποστήριξε''
''ότι οι θεραπείες δεν είχαν θέση τιμωρίας''
''και διευκρίνισε''
''ότι η ομοφυλοφιλία είναι ασθένεια που απαιτεί ειδικές θεραπείες."
- Γιατί; Δεν είναι αρρώστια; - Όχι.
- Είσαι σίγουρος; - Σιγουρότατος.
Αφού το λες εσύ, το πιστεύω.
Τι παλιατζούρα, άλλαξε τουλάχιστον τον σκελετό.
Εμένα μου κάνει.
Μα είναι ξεπερασμένο μοντέλο.
Ξανασκέψου το.
Έχω μια καλή ιδέα,
ψάχνω χρηματοδότη.
Αν δεν σας πειράζει, θα έμενα για λίγο στο Τορίνο
να τον αναζητήσω.
- Εδώ υπάρχουν καλοί μηχανικοί. - Μπορείς να ασχοληθείς.
Νόμιζα πως θα με έλεγες παλαβό.
Δεν είσαι παλαβός, βλέπεις μπροστά, στο μέλλον.
Είσαι οραματιστής.
- Θα μείνει και η μαμά; - Όχι.
Είναι θαύμα που άφησε μόνη
την Φραντσέσκα για 4 μέρες.
Θα ήθελα να πάω στο Μιλάνο να δω την Τζοβάννα.
- Θα πάρω το τραίνο. - Θα σε πάω εγώ.
- Όχι... - Έτσι θα δω και τον Κάρλο.
- Τον θυμάσαι; - Φυσικά.
- Δεν σπουδάζει στην Αγγλία; - Ήρθε πίσω για λίγο.
- Ευκαιρία να τον δω. - Θα μπορούσα να του πω για το σχέδιο.
Η Αγγλία έχει επενδυτικές τράπεζες. Ίσως γνωρίζει κάποιον.
Έλα, συνέχισε.
Πάσο;
Γιατί; Έχεις δύο φορές 6άρι σπαθί, αδύνατον.
Συγγνώμη. Αλλά αυτά μας κάνουν 40, όχι;
Όχι, λογάριασέ τα.
- Δέκα οκτώ, είκοσι... - Δεν κάνουν σαράντα.
Πάσο.
Αντριάνα, ως προς το ότι
κανείς δεν θέλει να παντρευτεί στις μέρες μας...
Ακόμη και σήμερα, θα σε παντρευόμουν.
Μωράκι μου.
- Βρήκες διαμέρισμα ή άλλο κατάλυμα; - Όχι.
Στο τμήμα έχουμε κοιτώνα, αλλά κανείς δεν θέλει να μένει εκεί.
Ό,τι πρέπει για μένα. Δεν μου αρέσουν τα σπίτια.
Γιατί ζήτησες μετάθεση από την Μπολόνια στη Σικελία;
Άλλοι το αποφάσισαν.
Είπαν ότι χρειάζεστε ενισχύσεις.
- Μπορούσες να αρνηθείς. - Πάντα υπακούω στις διαταγές.
Γιατί στέκεσαι σαν παλουκωμένος; Χαλάρωσε.
- Τί είναι μέσα; - Βιβλία.
- Βιβλία; - Ναι.
Είσαι παράξενος, το ξέρεις;
Διαβάζω τον φάκελλό σου
και τί βλέπω;
Τίποτα,
εκτός από μικρομπλεξίματα.
Είσαι θερμοκέφαλος, ε; Ρίχνεις και ξύλο πού και πού.
Τί περιμένεις από την Αστυνομία;
Κανόνες.
- Να τους κάνεις τί; - Να τους εφαρμόσω.
- Αλήθεια; - Ναι.
Υπακούω στις διαταγές.
Κατά τα άλλα, φροντίζω τις υποθέσεις μου.
Επί το έργον, λοιπόν.
Η Σικελία είναι το βασίλειο όσων φροντίζουν τις υποθέσεις τους.
Τον πυροβόλησαν στο κεφάλι.
Έχει μια τρύπα στο κεφάλι.
Μένεις εδώ κοντά;
- Αστυνόμε, τελειώσαμε. - Ένα λεπτό.
- Εσύ βρήκες το πτώμα; - Ναι.
- Σήμερα νωρίς το πρωΐ; - Ναι.
- Τί γύρευες εδώ τόσο πρωΐ; - Έβοσκα το γαϊδούρι μου.
Ο γάιδαρος τον βρήκε ή εσύ;
Εγώ.
- Τον άγγιξες; - Όχι.
Μπράβο.
- Έμενε εδώ κοντά; - Ναι.
Άρα τον ήξερες.
- Τον ήξερες ή όχι; - Όχι.
Πώς όχι, αφού έμενε εδώ κοντά; Πες μου την αλήθεια.
- Τον γνώριζες; - Ναι.
Μπράβο.
- Ήταν καλός άνθρωπος; - Ναι.
Καλός Χριστιανός. Όσοι τον γνώριζαν το ήξεραν.
Λες ότι ήταν καλός Χριστιανός, γιατί τότε άλλοι λένε ότι ήταν κακός;
- Πού να ξέρω; Δεν ξέρω τίποτα. - Δεν ξέρεις τίποτα, κανείς δεν ξέρει τίποτα.
Θα τον φάνε τα ποντίκια. Ο Θεός να τον αναπαύσει.
Εντάξει, καλά, καλά. Κατάλαβες;
Σας υπενθυμίζω
ότι οι παρόντες οφείλουν σεβασμό προς το δικαστήριο.
Όποια κι αν είναι η απόφαση, δεν θα ανεχθώ κανένα σχόλιο.
Το δικαστήριο,
βάσει των άρθρων 483 και 488 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας,
κηρύσσει ένοχο τον κατηγορούμενο και του επιβάλλει ποινή φυλάκισης 5 ετών,
συν τα έξοδα της δίκης.
Ησυχία! Ησυχία!
Παραδέχομαι ότι δεν χτυπάνε άσχημα στο μάτι αυτά τα χρώματα.
Και οι φιγούρες είναι χαριτωμένες.
Μπράβο.
- Να σε ρωτήσω κάτι; - Ναι.
Το πιάνο που έχεις εδώ...
Γιατί δεν παίζεις ποτέ;
Γιατί...
...δεν έχω αρκετό ταλέντο. Το ταλέντο δεν διδάσκεται,
έτσι τα παράτησα.
Δεν σου ζήτησα να παίξεις
μπροστά σε κοινό, αλλά στο σπίτι. Για σένα.
Για μένα;
- Τί έγινε; - Δεν παίζω άλλο.
- Γιατί; - Κάνω πολλά λάθη.
- Εγώ δεν κατάλαβα τίποτα. - Κατάλαβα όμως εγώ.
Για μένα παίζεις, οπότε δεν πειράζει.
Παίξε μου Ραβέλ.
Μου αρέσει ο Ραβέλ.
Δεν της ζητάς ποτέ να παίξει για σένα;
Όχι.
Γιατί όχι;
Αφού δεν θέλει.
- Τις προάλλες έπαιξε όμως. - Το έκανε για σένα, για το χατήρι σου.
- Ήταν ειδική περίσταση - Τίποτα δεν καταλαβαίνεις.
Είσαι τόσο έξυπνος, κι όμως υπάρχουν πράγματα
που δεν τα πιάνεις.
Οι γυναίκες θέλουν να ακούνε ότι είναι άξιες, όμορφες.
Ότι είναι ό,τι πιο σημαντικό έχουμε.
Πρέπει να της λες:
"Τζούλια, παίξε για μένα. Παίξε για μας τους δύο.''
- Όπως κάνω εγώ με τη μητέρα σου. - Εσείς μόνο καυγάδες κάνετε.
Οι καυγάδες είναι χρήσιμοι.
Μας κρατάνε σε φόρμα.
Οι 26 αρχές
και οι 109 οδηγίες του ΟΗΕ, που ψηφίστηκαν προ διετίας στη Στοκχόλμη,
καταπατήθηκαν στην Ιταλία,
κυρίως από ανθρώπους σαν αυτούς που δικάζονται εδώ σήμερα,
για τους οποίους ζητώ την μεγίστη προβλεπομένη ποινή.
Ζητώ επίσης να επιβαρυνθούν με τα έξοδα της δίκης και
να καταβάλουν χρηματική αποζημίωση για την απόρριψη αποβλήτων,
τα οποία επέφεραν σοβαρότατες βλάβες στην υγεία των πολιτών και στο περιβάλλον.
Την τελευταία δεκαετία, 1.870 δισ. δολλάρια δαπανήθηκαν κατ' έτος
σε στρατιωτικές δαπάνες.
Το 50% από αυτά πήγαν σε μίζες. Ισχύει και για την Ιταλία. Θα τους συλλάβετε;
Χρειάζομαι ονόματα.
- Το ίδιο και στις δημόσιες επιχειρήσεις. - Τον υποβολέα κάνεις;
Τα ονόματά τους είναι στις εφημερίδες. Αρκεί να τις διαβάζει κανείς.
Πατέρα...
Μπαμπά, κοίτα. Έτσι.
Το αρχαίο αξιόπιστο πηρούνι.
Μην τον ακούτε. Αυτή είναι η τεχνική του κάβουρα.
Αφήστε τα ξυλάκια. Εγώ τρώω με πηρούνι.
Θα καταφέρει η σακαράκα σου να μας πάει στο αεροδρόμιο;
Πώς τολμάς; Πάρε ταξί, αν δεν σ' αρέσει.
Γιατί πας στο Κέμπριτζ; Εδώ μπορείς να κάνεις τόσο πολλά.
Θα επιστρέψω.
Θα τελειώσω πρώτα το μάστερ
και, μόλις επιστρέψω, θα δώσω εξετάσεις για μια θέση στην Τράπεζα της Ιταλίας.
Θέλει να γίνει Διοικητής
και να μπει η υπογραφή του στο τραπεζογραμμάτιο των 10.000.
- Μια πρόποση για τον Διοικητή! - Στην υγειά του Διοικητή!
Ακόμα κι αν σου φαίνεται παράλογο,
αν θέλεις να πιστέψει ότι μπορεί να θεραπευτεί,
πρέπει να το πιστέψεις πρώτος εσύ.
- Δεν ξέρει ότι γνωρίζουμε. - Δεν έχει σημασία.
Ο πατέρας σου το διαισθάνεται. Νοιώθει τους ανθρώπους γύρω του.
- Είμαι γιατρός, δεν πιστεύω στα θαύματα. - Ξέχνα το για λίγο.
Είσαι φίλος και θέλεις να με βοηθήσεις. Ευχαριστώ, μου είναι αρκετό.
- Συγγνώμη. - Ευχαριστώ. Ευχαριστώ.
Νομίζω πως λέει για τη δική μου.
- Συγγνώμη. - Εγώ ζητώ συγγνώμη, είπα μαλακίες.
- Κοίτα μην σε κάνει χειρότερο μαλάκα η Αγγλία. - Πρόσεξε μην το πάθεις εσύ στην Ιταλία.
Καλό ταξίδι.
Δεν το είπα σε κανέναν,
ούτε στον Νικόλα.
Θα έλεγε για την ψυχολογία,
τη θέληση για ζωή και όλες στις σχετικές ηλιθιότητες.
Το είπα σε σένα.
Θα μείνει μεταξύ μας και δεν θέλω να με λυπάσαι.
Σύμφωνοι, αλλά να μου υποσχεθείς ότι θα κάνεις εξετάσεις, αναλύσεις,
ότι θα κάνεις όλα όσα πρέπει.
Να είσαι υπομονετική με τον Ματτέο.
Αυτό το παιδί
ποτέ μου δεν το κατάλαβα.
Αυτό με κάνει να υποφέρω.
Έπειτα είναι η Φραντσέσκα, η μαμά
και ο Νικόλα.
Ο Νικόλα είναι δυνατός.
Δεν είναι πάντα δυνατός, είναι σαν όλους τους άλλους.
Και το πιο σημαντικό, να φροντίζεις τον εαυτό σου.
Να γελάς, να χαίρεσαι.
Να διασκεδάζεις.
Πού είναι ο άντρας σου; Λείπει σε δουλειά;
Δεν βλεπόμαστε συχνά τελευταία. Δεν πάει άλλο.
- Υπάρχει άλλη γυναίκα; - Μα, όχι.
Απλώς δεν πάει άλλο. Πάμε για χωρισμό.
Και δεν μου έλεγες τίποτα;
- Λυπάμαι. - Εγώ όχι.
Καλύτερα έτσι.
Θα βρούμε άλλον.
Αναζητάς το μυστήριο;
Σε μένα μιλάς;
Πρέπει να βρεις την ψυχή.
Και πώς την βρίσκεις;
Πρέπει να ψάξεις. Να κοιτάξεις μέσα σου.
Παλέρμο, καλοκαίρι 1977
Εσύ μπορείς και κοιτάς μέσα σου;
Εγώ, ναι.
Βλέπεις τον πιτσιρίκο; Πρόσεξε το χέρι του.
Είναι σίγουρος, απαιτεί.
Φοράει την κονκάρδα του. Είναι πρώτος στην τάξη του.
Μπορεί.
Βλέπεις την ηλικιωμένη κυρία;
Δύο δαχτυλίδια στον παράμεσο. Είναι χήρα και πολύ μόνη.
Δεν είσαι Σικελός.
Κοροϊδεύεις;
Έχεις δει το ''Στρόμπολι'' με την Μπέργκμαν;
- Ναι. - Εκεί μένω. Όχι για πολύ όμως.
Σπουδάζω βιβλιοθηκονομία στο Παλέρμο. Θέλω να αφήσω το νησί.
Κι αυτή;
- Είναι επαγγελματική κάμερα. - Ξέρεις από τέτοιες;
Ξέρω και από βιβλιοθήκες.
Αν τα καταφέρω στις εξετάσεις, πού λες να πάω;
Για το Παλέρμο, δεν ξέρω,
αλλά στη Ρώμη, η Βίλλα Τσέλλι Μοντάνα είναι από τις παλιές και ωραιότατη.
- Θα μπορώ να ψάξω το μυστήριο; - Ποιό μυστήριο;
Συγγνώμη, πρέπει να φύγω.
- Τώρα αμέσως; - Ναι.
- Πώς σε λένε; - Εμένα; Νικόλα.
- Μιρέλλα. - Χάρηκα και συγγνώμη. Γεια.
- Τί τρέχει; - Κάποιον έδειραν μέχρι θανάτου.
Ο Αστυνόμος θέλει να βγάλεις φωτογραφίες.
- Δεν έχω τη μηχανή μου. - Σου την έφερα εγώ.
Προνοητικός, ε;
Κοίτα πώς το κάνω.
Είναι πολύ εύκολο έτσι, κοίτα τον μπαμπά.
Χτύπησα.
- Τέτοια ώρα η Σάρα έπρεπε να κοιμάται ήδη. - Είναι εντολή γιατρού;
Ο μπαμπάς είναι γιατρός, αυτός θα πει.
- Τί έχεις; - Είμαι κουρασμένη.
Τσακώθηκα με τη Στεφανία.
Έκλεισα το μαγαζί κι έφυγα. Σιχάθηκα τους καυγάδες.
- Κάποτε σου άρεζαν οι διαφωνίες. - Κάποτε.
Κάθε εμπόδιο για καλό. Θα ασχοληθείς και πάλι με το πιάνο.
Το πούλησα. Αύριο το πρωΐ θα έρθουν να το πάρουν.
- Έχεις χαζέψει; - Δεν αποκλείεται.
- Και πού ήσουν έως τώρα; - Έλεγχο μού κάνεις;
Σε συνάντηση της κολλεκτίβας.
- Έχεις αντιρρήσεις; - Πέρασες καλά;
Πώς να περάσω καλά;
Όλα σ' αυτή τη χώρα είναι σκατά
και μείς παρακολουθούμε παθητικά.
Άκουσες για το παιδί που σκότωσαν στη Μπολόνια;
- Ναι. - Εμείς πότε θα τους κάνουμε να κλάψουν;
Πότε θα τους κάνουμε να κλάψουν;
Βγάλε αυτό το πράμα, είσαι γελοίος.
- Άκουσε... - Παράτα με.
Ούτε εμένα ανέχεσαι;
Δεν βλέπεις τίποτα πέρα από το νοσοκομείο. Όλα εγώ πρέπει να τα κάνω.
Δεν νομίζω.
Μισώ αυτές τις συζητήσεις! Μισώ τα ζευγάρια που τσακώνονται!
Κύριοι...
Με τέτοια φασαρία,
ο Μπόμπυ δεν μπορεί να κοιμηθεί.
Αγαπούλα μου, έχεις δίκιο, σταματάμε.
" Αγαπητέ Κάρλο, χάρηκα με την επιτυχία σου στο Κέμπριτζ.''
''Εδώ τα πράγματα πάνε ως συνήθως.''
''Είναι δύσκολο να δουλεύεις σε θεσμικά όργανα και να προσπαθείς να τα αλλάξεις.''
''Και με την Τζούλια δεν τα πάμε καλά.''
''Έχει γίνει επιθετική, εχθρική, δυσαρεστημένη από κάτι''
''που δεν μπορώ να καταλάβω.''
''Πάνε πάνω από έξι μήνες που κοιμόμαστε σαν αδελφός με αδελφή."
Ελάτε, θα σας δείξω τον θάλαμο.
Θέλω να ξέρω ποιός οργανώνει αυτές τις επιθεωρήσεις.
- Ο Υπουργός Υγείας, κυρία. - Και εσείς τί είστε; Δικηγόρος, δικαστής;
- Ανοίξτε. - Ψυχίατρος.
Ορίστε ο θάλαμος.
Όπως βλέπετε όλα είναι καθαρά, όπως πρέπει, όλα σε τάξη.
- Πού είναι οι ασθενείς; - Πήγαν εκδρομή, στο Ιερό της Ευρώπης.
Τους φροντίζω. Νοιάζομαι γι' αυτούς.
Θέλω να περνούν καλά, να διασκεδάζουν,
να είναι φυσιολογικοί, όπως όλοι οι άνθρωποι.
Πού πάτε; Δεν έχει τίποτα εκεί. Ένα απλό υπόγειο είναι.
- Τί έχει μέσα; - Τίποτα.
- Ανοίξτε την πόρτα. - Όχι!
Αξιωματικέ, φροντίστε το.
Πρώτα θα μιλήσω με τον δικηγόρο μου.
Είδατε; Δεν υπάρχει τίποτε να δείτε.
Μόνο σκουπίδια.
Πού πάτε; Δεν μπορείτε. Δεν υπάρχει τίποτε εδώ.
Αξιωματικέ...
Διαμαρτύρομαι. Δεν είναι δίκαιο.
Βάλτε την στο όχημα και, αν αντισταθεί, περάστε της χειροπέδες.
Την πόρτα.
Καλέστε ασθενοφόρα. Λύστε τους και σκεπάστε τους.
Τζώρτζα.
Θα βάλουμε την μπλούζα. Να είσαι καλή.
Βάλ' την μόνη σου, εντάξει; Ορίστε.
Θα το κάνουμε έτσι, θα γυρίσουμε από την άλλη.
Όχι, όχι, αφήστε το σε μένα.
Ευχαριστώ.
Πώς είσαι;
Έφαγες σήμερα;
Θέλεις;
Θυμάσαι το ταξίδι που κάναμε;
Τον παπά Ντον Βίτο; Που κοιμηθήκαμε στην αποθήκη;
Θυμάσαι τον αγώνα της Ιταλίας;
Η Ιταλία έχασε και μεις γελούσαμε.
Θυμάσαι τον Ματτέο;
Το πορτοκάλι.
Πρέπει να πίνει, αλλιώς θα πεθάνει.
Έχεις δίκιο, δεν το θυμάμαι πάντα.
Συγγνώμη, δεν σε ακουμπάω.
Θέλω να έρχεσαι εδώ κάθε μέρα.
Θα ποτίζεις το φυτό για να μην πεθάνει.
- Τον εισαγγελέα τον καλέσατε; - Ναι.
- Πότε; - Πριν από δύο ώρες.
Δεν ήρθε ακόμη;
Μα τί κάνετε; Καπνίζετε μέσα στο σφαγείο;
- Σβήστε το. - Πέταξέ το.
Πρέπει να φύγουμε. Μπορούμε να το μαζέψουμε;
Όχι πριν έρθει ο εισαγγελέας. Πάντα οι ίδιες ερωτήσεις!
Η βάρδια τελείωσε.
Μιλάτε για τη βάρδια μπροστά στον σκοτωμένο!
Έντζο, τί σου είπα;
- Δεν θέλουν να φύγουν. - Δεν μ’ ενδιαφέρει, κάν' το!
Διώξε τον κόσμο από δω.
Τί θέλει το παιδί εδώ; Πάτε καλά; Έξω! Έξω!
Είσαι ο πατέρας του; Πάρ' το από δω.
- Μα δεν ενοχλεί. - Βγάλ' το έξω!
Ποιός νομίζεις ότι είσαι; Πώς τολμάς;
Είναι ωραίο θέαμα;
Τί είναι εδώ, σινεμά;
Πού ήσουν όταν τον σκότωσαν;
Δεν θυμάμαι, δεν ήμουν εδώ.
Δεν ξέρεις τίποτα.
Κανένας σας δεν άκουσε, κανένας δεν είδε.
Μόνος του σκοτώθηκε. Δείξτε τον στα παιδιά, να μαθαίνουν.
- Φύγε... Βγες έξω. - Μην αγγίζεις το παιδί μου.
Τί μαθαίνεις στο παιδί σου;
Μην αγγίζεις τον γιο μου!
Πάρ' την. Έκτακτη άδεια. Να μην σε δω μπροστά μου για 15 μέρες.
Πήγαινε διακοπές, πάνε στους δικούς σου,
χάσου από μπροστά μου.
Αρκετά έχω στο κεφάλι μου για ν' ασχολούμαι και με σένα.
Τί σκατά κάνεις, το παίζεις Σωτήρας; Χάσου από μπροστά μου!
- Καράτι, πώς πήγε; - Όλα καλά.
- Μετάθεση; - Μπα, έκτακτη άδεια.
Υπάρχουν και χειρότερα.
Πάρε, ήρθε σήμερα το πρωΐ.
"Αγαπητέ Ματτέο, σου γράφω για να σου πω ένα καλό νέο.''
''Βρήκα την Τζώρτζα. Πιστεύω ότι πέρασε πολλά.''
''Παραδόξως, είναι σαν να μην πέρασε ο χρόνος από πάνω της.''
''Συγκινήθηκα που την ξαναείδα.''
''Ξαναθυμήθηκα εκείνο το καλοκαίρι, που άλλαξε τη ζωή μου,''
''τη δική σου και τόσα άλλα.''
''Γιατί δεν παίρνεις λίγες μέρες άδεια''
''να έρθεις να μας δεις;''
''Οι μέρες του Απρίλη δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό, μια ανεξέλεγκτη έκρηξη οργής.''
''Ακολούθησαν τις 50 μέρες αγώνα στη Φίατ,''
''όπου ένας τεράστιος αριθμός εργατών σταμάτησε τη γραμμή παραγωγής,''
''αγγίζοντας τον υψηλότερο βαθμό επιτυχίας σε αυτοοργάνωση''
''που έφτασαν ποτέ οι εργαζόμενες μάζες.'' Ακούγεται υπερβολικά γραφειοκρατικό.
Οι επιθυμίες πρέπει να διακρίνονται από τις ανάγκες.
Οι ανάγκες είναι σοβαρές. Οι ανάγκες είναι εκείνες που σε οδηγούν να αμφισβητήσεις τα πάντα,
να διακινδυνεύσεις, να πολεμήσεις και να πεθάνεις γι' αυτές. Η αναγκαιότητα του κομμουνισμού π.χ. ...
- Συγγνώμη. - Νωρίς τελείωσες σήμερα.
Τελείωσα νωρίς.
- Ζωγραφίζεις; - Ναι.
- Πάμε μια βόλτα; - Πάμε!
Οι κλειστοί χώροι δεν κάνουν καλό στα παιδιά. Και στα μυαλά των μεγάλων.
"Η αναγκαιότητα του κομμουνισμού... Έχω ανάγκη να πιω και να φάω..."
Σάρα, μην ακούς αυτές τις μαλακίες.
- Κακιά λέξη. - Λες;
Όταν κάποιος σου λέει ψέμματα στο σχολείο, πώς τον λες;
- Παλιομαλάκα! - Μπράβο!
Πάμε βόλτα τώρα. Πάμε.
Αντίο. Αντίο. Έξω κάνει κρύο.
Παίρνουμε το παλτουδάκι μας. Φύγαμε.
Θα πάρουμε μια καλή ανάσα αέρα.
- Άκου, Τζούλια... - Ξέρω, πρέπει να λύσω το πρόβλημα.
- Ο Λουΐτζι Πετσούκο; - Στον θάλαμο.
Είχα τύχη μέσα στην ατυχία μου.
Δύο χιλιοστά πιο πάνω και θα έχανα και τα δύο μπράτσα.
Τελικά, όλα καλά.
Σχεδόν όλα.
Γνώρισα και μια γυναίκα. Την λένε Πατρίτσια.
Να σου τη δείξω.
Έχω φωτογραφία.
Μας την τράβηξαν σε γιορτή.
Την έχω. Να την.
Είναι κούκλα!
- Συγχαρητήρια. - Σίγουρα είναι ωραία.
Παντρευόμαστε τον Σεπτέμβριο
και θέλουμε πολλά παιδιά.
Θα θέλεις να ξέρεις πώς γίνεται να... Σιγά-σιγά, με λίγη υπομονή.
Είναι καλά κι έτσι.
- Εκείνη το λέει. - Βέβαια.
Τώρα με βλέπεις έτσι
γιατί έχω την Πατρίτσια, αλλά τα κατάφερα χάρη στη μάνα σου.
Τη μάνα μου;
Ξέρεις πόσα έχω σαν αυτό εδώ;
Χωρίς τη μητέρα σου, δεν θα είχα χρησιμοποιήσει
ποτέ αυτό το χέρι.
Σε έβλεπε όλα αυτά τα χρόνια;
Ένα απόγευμα κάθε βδομάδα, βρέξει-χιονίσει.
- Δεν το ήξερες; - Ναι, φυσικά.
Δεν λειτούργησε μόνο το χέρι
αλλά και το μυαλό. Ποτέ πριν δεν είχα διαβάσει ποιήματα.
Άκου...
"Και σένα, Έκτορα, θα σε τιμήσουν χύνοντας δάκρυα.''
''Ιερά είναι τα δάκρυα γιαυτόν που δίνει το αίμα του για την πατρίδα.''
Τί έχω γράψει εδώ;
"Όσο θα λάμπει ο ήλιος''
''πάνω στις συμφορές των ανθρώπων."
Ο δρ Καράτι;
Έκπληξη!
- Πώς τα πας; - Καλά.
- Η γενειάδα; - Η Σάρα λέει ότι την τσιμπάει.
Γι' αυτό την έκοψα.
- Είπες Σάρα. Γι' αυτήν είναι. - Τί είναι;
Μια κούκλα. Μπορείς να την παίζεις και συ.
- Πέρασες από τη Ρώμη; - Ναι, αλλά όχι από το σπίτι.
- Τί είναι αυτοί οι πίνακες; - Τους έκαναν οι ασθενείς μου.
Οργανώνουμε έκθεση.
Ήξερες ότι η μητέρα βοηθούσε τον Λουΐτζι όλα αυτά τα χρόνια;
- Τον παράλυτο συνάδελφό μου. - Το ήξερα.
- Ποιός είναι; - Ο δάσκαλός μου, ο Φράνκο Μπαζάλια.
Αυτός που θέλει να ελευθερώσει όλους τους τρελλούς.
Λέει ότι δεν είναι τρόφιμοι, αλλά άνθρωποι.
Ότι η πνευματική ασθένεια
δεν είναι αμαρτία προς εξιλέωση.
- Τί κάνει ο πατέρας; - Έπρεπε να πας να τον δεις.
Θα πάω!
Θα πάω...
Το έχω στο πρόγραμμα, μόλις φύγω από δω.
Πάμε να δούμε την Τζώρτζα.
- Πώς τα πάει; - Καλύτερα. Θα δεις.
Αν βελτιωθεί κι άλλο, θα φύγει.
Θα δοκιμάσουμε να τη βγάλουμε όταν έρθει η ώρα.
Θα της βρούμε σπίτι.
Τί έχουν;
Παλιά οι γιατροί θα έλεγαν σχιζοφρένεια,
αλλά αυτό δεν λέει τίποτα.
- Είναι διχασμένοι; - Και ποιός δεν είναι;
Εσύ είσαι μόνο αστυνομικός, ή εγώ μόνο γιατρός;
Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρουμε τίποτα.
Ξέρουμε μόνο ότι τους τρελλαίνουν αυτοί οι τοίχοι.
- Και πώς τους φροντίζετε; - Τους βγάζουμε στην αυλή.
- Θα περιμένω στο γραφείο. - Περίμενε, έτσι μόνος μου...
- Τί θα της πω; - Ίσως εκείνη θελήσει να σου μιλήσει.
Γεια σου, Τζώρτζα.
Χαίρομαι που σε ξαναβλέπω.
Τα πας καλά;
Έχεις δίκιο, είναι ηλίθια ερώτηση.
Τί θέλει να πει;
Ο Νικόλα μού είπε ότι θα μπορούσες να φύγεις. Θέλεις να πάμε στην πόλη για παγωτό;
Να βρούμε ένα τζουκ-μποξ και να βάλουμε μουσική;
Σου άρεζε η μουσική.
Μου είπε ότι διαβάζεις,
ότι σου αρέσουν τα βιβλία.
Τί διαβάζεις;
Τί λέξεις έχεις μέσα στο κεφάλι σου;
Δεν ακούς.
Ο ήχος, ο αέρας, η προσοχή. Τίποτα.
Τίποτα δεν φτάνει σε σένα.
Η απάντηση είναι: " Απούσα."
Λες και δεν το ξέρω.
Θυμάσαι εκείνο το καλοκαίρι;
Πώς ήσουν τότε;
Πώς ήμουν εγώ τότε;
Μάττο... Μάττο... Ματτέο... * * [matto = τρελλός]
- Κατά τη γνώμη σου, μπορεί να βγει; - Ναι, και θα το δεις.
Θυμήθηκα που ήμασταν στον Σταθμό. Το θυμάσαι;
Ναι, λοιπόν;
Ακούγαμε έναν δίσκο στο τζουκ-μποξ
και γύρισε και με κοίταξε.
- Νομίζω ότι ήσουν ερωτευμένος μαζί της. - Όχι, εσύ ήσουν.
Ήμασταν και οι δύο.
- Ποιό τραγούδι ήταν; - To "A chi", του Φάουστο Λεάλι.
Ο πατέρας σου...
Μπορείς να πας πιο αργά;
Πιο αργά, δεν μας κυνηγάνε.
Θες να οδηγήσεις;
- Σου είπα μόνο... - Έτσι οδηγώ εγώ.
Σου είπα αργά, γαμώτο!
- Τζούλια, σε παρακαλώ. - Φοβάμαι, έχουμε τη μικρή.
Κατάλαβες;
Δεν μου λες, γιατί δεν της απαντάς;
- Γιατί δεν της απαντάς; - Έτσι οδηγώ, αν δεν σ' αρέσει...
Όχι, σταμάτα το γαμημένο τ' αμάξι! Σταμάτα!
Σταμάτα το αμάξι, μαλάκα. Θα σου σπάσω τα μούτρα!
Ήρεμα, θα σταματήσω μόλις μπορέσω.
Τί σε έπιασε; Γύρνα πίσω!
Σ' ευχαριστώ που ήρθες.
- Πώς είναι η μητέρα σου; - Έχει καταρρεύσει.
Η Φραντσέσκα είμαι.
Δεν παίρνουν ανάσα στην αστυνομία.
Είπε ότι θα ερχόταν. Μην ανησυχείς, θα έρθει.
Γιατί δεν έρχεσαι μαζί μου στο Μιλάνο; Η Φραντσέσκα τα βολεύει μόνη της.
Δεν το κάνω γι' αυτήν. Μένω για τη δουλειά.
Ξέρω ότι σε χρειάζονται στο σχολείο, αλλά νοιάξου και τον εαυτό σου.
Τον νοιάζομαι, η δουλειά με βοηθάει.
- Θέλεις καφέ; - Θα φτιάξω.
Θα τον κάνω εγώ.
- Θέλετε καφέ; - Ναι, ευχαριστούμε.
Θα ήθελα να κάνω καφέ.
Πού είναι η μεγάλη καφετιέρα;
Στο ντουλάπι.
Το άλλο, δεξιά.
Ο Νικόλα λέει ότι σε 10 χρόνια
θα είσαι Υπουργός Οικονομικών.
Έτσι είπε;
Στην πραγματικότητα,
είμαι μόνο 1 χρόνο στο Γραφείο Μελετών της Τράπεζας της Ιταλίας.
Καριέρα Υπουργού είναι άλλο.
Δηλαδή;
Ο Υπουργός Οικονομικών ανήκει στο πολιτικό προσωπικό.
Εμείς είμαστε τεχνοκράτες.
Το παίζεις μετριόφρων. Ο Νικόλα λέει ότι είσαι πιο έξυπνος απ' αυτόν.
Μου έκανε εντύπωση που το είπε αυτό ο αδελφός μου.
Ο Νικόλα είναι πιο παλαβός από τους ασθενείς του.
Έτσι είναι.
Είσαι αδέξιος.
Εσύ τί κάνεις;
Έχω μεγαλώσει και αρχίζω πανεπιστημιακές σπουδές.
Θέλω να γραφτώ στη Φιλολογία,
να κάνω και αρχαιολογία
- και να γυρίσω τον κόσμο. - Καλή περίπτωση.
Παίρνω μέρος στο νεανικό πρωτάθλημα στίβου,
είμαι καλή μαγείρισσα και μαθαίνω βιολί.
- Όλα αυτά; - Πλήττω κάνοντας ένα μόνο πράγμα.
Κάνοντας μόνο τον καφέ πλήττεις.
Όχι, φτιάχνω τον καφέ,
ετοιμάζω τα γλυκά με τη Σάρα
και φλυαρώ με το Γραφείο Μελετών της Τράπεζας της Ιταλίας.
Δεν είναι και λίγα.
- Θεία, έλα. - Έφτασα.
Κοίτα τι έκανα.
Είσαι σπουδαία.
- Δεσποινίδες μου... - Να σου κάνω κι άλλο ζυμάρι;
- ...μπορώ να έχω ένα μπισκότο; - Φύγε!
- Καλά του είπες. - Η Φραντσέσκα τα καταφέρνει με τα παιδιά.
Εγώ όχι.
Δεν είμαι ικανή.
Δεν είσαι μάνα με έναν και μοναδικό τρόπο. Κάθε γυναίκα έχει τον τρόπο της.
Εγώ, ας πούμε, δεν ήμουν καλή μάνα για τον Ματτέο.
Τουλάχιστον, όχι αυτή που θα ήθελε.
Ήσουν εξαιρετική μάνα. Το βλέπω στον Νικόλα.
Συγγνώμη.
- Θα πάω να αγοράσω γάλα. - Νομίζω πως έχουμε.
Είμαστε πολλοί, δεν θα φτάσει.
Πάω να δω για γάλα.
- Έχω πάρει. - Πότε θα φύγουμε από δω;
Συγγνώμη.
Συγγνώμη, αγάπη μου, λυπάμαι.
- Άργησες. - Συγγνώμη.
Προβλήματα στο σπίτι.
Δεν πρέπει να αργείς στα ραντεβού. Είναι επικίνδυνο.
Σήμερα, κάποιος που περιμένει με μια βαλίτσα, είναι ύποπτος.
- Έχεις τα κλειδιά; - Είναι μέσα.
Με τα χρήματα, τα χαρτιά και το πιστόλι.
- Ξέρεις να το χρησιμοποιείς; - Όχι.
Θα μάθεις.
Άφησέ με να περάσω.
Σκέφτηκες την κόρη σου;
Άφησέ με.
Σε ρωτάω ένα πράγμα. Γιατί;
Άσε με να περάσω.
Οι Υπηρεσίες του Τορίνο διένειμαν πέντε πορτραίτα.
Πρόκειται για τρεις άνδρες και δύο γυναίκες
που επισκέφθηκαν το κρησφύγετο των Ερυθρών Ταξιαρχιών στο Τορίνο.
Μόνον ένας αρνήθηκε να απαντήσει στις Αρχές.
Στο ένταλμα σύλληψης
κατηγορούνται για απόπειρα ανατροπής
του πολιτεύματος,
την κατάλυση της Δημοκρατίας και των θεσμών της.
Δώσε μου κι άλλο κομμάτι.
Δώσε μου ακόμα ένα κομμάτι γαζέλας.
Ναι, λιονταράκι μου, ο μπαμπάς κυνηγός θα σου φέρει κι άλλο αμέσως.
...πράξεις βίας και απαγωγές ατόμων...
Δεν θέλω να πάω.
- Δεν θέλω πια να κάνω ξιφασκία. - Πώς είπες;
Εσύ μου το ζήτησες. Θα πας.
- Πού είναι η μαμά; - Σου είπα, δεν ξέρω. Έφυγε. Έφυγε...
Συγγνώμη, Σάρα.
Ήμουν άδικος.
Σάρα, σε παρακαλώ.
Ας κάνουμε ειρήνη.
Το όπλο στην ευθεία, χαιρετισμός. Ένα, δύο, τρία, τέσσερα,
πέντε, έξι, κάτω, en garde. * * [en garde - σε θέση φύλαξης]
Ένα βήμα μπροστά, ένα βήμα πίσω...
En garde...
Ένα βήμα μπροστά, ένα βήμα πίσω...
Δεν είστε συγκεντρωμένοι σήμερα. Ξαναρχίζουμε.
Το όπλο στην ευθεία. Εμένα να κοιτάτε.
Πρώτη κίνηση, χαιρετισμός, πάμε...
Κάτω. Σε θέση φύλαξης.
άνοιξη 1980
Εσύ, Τομμάζο...
Κάρλο.
Κάρλο Τομμάζι, όχι Τομμάζι Κάρλο. Συγγνώμη...
- Κάρλο Καράτι, δέχεσαι... - Κάρλο Τομμάζι, Φραντσέσκα Καράτι.
- Υπάρχει επίσης κάποιος κος Καράτι. - Εγώ.
Είμαι ο Νικόλα Καράτι,
αδελφός της νύφης.
Είστε... Συγγνώμη.
Είστε αδελφός της νύφης.
Συγχαρητήρια. Τότε πρέπει
να καθήσετε στη θέση της κυρίας των τιμών.
Είμαι ο μάρτυρας του γαμπρού, του Κάρλο Τομμάζι. Είναι φίλος μου.
Είστε ο μάρτυρας του γαμπρού, αλλά... αδελφή... αδελφός...
Μία μικρή σύμπτωση.
Δεν είναι παράνομο.
Πάμε πάλι από την αρχή.
Δέχεσαι, Κάρλο Τομμάζι,
ως νόμιμη σύζυγό σου
την Φραντσέσκα...
...Καράτι;
Ναι.
Είμαστε σε καλό δρόμο!
Δέχεσαι, Φραντσέσκα Καράτι,
ως νόμιμο σύζυγό σου τον Κάρλο Τομμάζι;
Ναι.
Μπορείτε να αλλάξετε τις βέρες.
- Προσοχή! - Συγγνώμη, είναι ο πρώτος μου γάμος.
Και για μένα.
Πρέπει να σου γνωρίσω τους φίλους μου. Θα σας τον κλέψω για πέντε λεπτά.
- Έλα. - Συγγνώμη.
- Λατρεύουν τους γαλανομάτηδες. - Πάλι τα ίδια.
Ο αδελφός μου Ματτέο.
Η Καρλόττα.
Η Τερέζα.
Σας αρέσουν έτσι;
- Η ανηψιά μου Σάρα. - Φιλάκι στον θείο.
Ωραίος γάμος, ε;
- Και συ, πότε παντρεύεσαι; - Και ποιά με παίρνει εμένα;
Είσαι πρώτο πράμα.
Τμήμα ειδικών αμαξωμάτων: η αριστοκρατία των εργατών!
Ήμουν πρώτο πράμα.
Τί θες να πεις;
Έλαβα αυτό.
- Είναι η απόλυσή σου. - Απολύσεις στο πι και φι.
- Απέλυσαν 23.000. - Δεν μπορείτε να κάνετε κάτι;
Απεργούμε εδώ κι έναν μήνα.
Μου είχες πει ότι τη σώσατε την κατάσταση.
Δεν ήθελα να χαλάσω τον γάμο. Ο Κάρλο είναι φίλος.
Διάβασε αυτό.
Ασχοληθήκατε με την περίπτωση στην Τράπεζα της Ιταλίας;
Λίγο-πολύ.
Και λοιπόν; Τί λες;
Η ΦΙΑΤ έχει 7.000 δισ. χρέη.
Άλλες μικρότερες εταιρείες είναι σε χειρότερη θέση.
Δεν είναι όσο πρέπει παραγωγικές
και δεν είναι ανταγωνιστικές στη διεθνή αγορά.
- Και λοιπόν; - Αδύνατον να νικήσουν οι εργάτες.
Άποψή σου.
- Όχι μόνο δική μου, δυστυχώς. - Μην τον ακούς.
Υπάρχουν τα συνδικάτα.
Τους τσάκισαν τα κόκκαλα. Οι άνθρωποι σήμερα φοβούνται,
- καθένας νοιάζεται για το τομάρι του. - Κάρλο, πες κάτι επιτέλους!
- Τους διώχνουν όπως το 1800. - Μα τί περιμένεις να σου πω;
Αναδιαρθρώνουν το βιομηχανικό σύστημα.
Για να γίνει ανταγωνιστική η βιομηχανία πρέπει να μειωθεί το κόστος παραγωγής.
- Ποιός νοιάζεται; - Ξέρω.
Αν εκείνοι είναι ανίκανοι, θα την πληρώσουμε εμείς;
Ας την πληρώσει το σύστημα.
Αυτό είναι το σύστημα και δεν χάνει ποτέ.
Αν θέλεις να γκρεμίσεις κάτι, πρέπει να χτίσεις κάτι άλλο στη θέση του.
- Έχεις προτάσεις; - Εγώ; Να προτείνω εγώ;
- Δική σας δουλειά είναι! - Μην τσακώνεστε.
Εντάξει.
Σήμερα γιορτάζουμε, σταματήστε.
Οι εργάτες είμαστε τελειωμένοι. Σε λίγα χρόνια κανείς δεν θα μας θυμάται.
Μην κάνεις έτσι, γιατρέ.
Δεν θα με πάρει από κάτω, δεν θα κλειστώ στο σπίτι μου να κλαίω.
Θα βρω άλλη δουλειά.
Αν όχι, θα την επινοήσω.
Θα επισκευάζω
νεροχύτες, τηλεοράσεις, καλοριφέρ.
Μας γέμισαν τα σπίτια με συσκευές.
Θα χαλάνε, θα θέλουν διόρθωμα
- κι εγώ θα τις επισκευάζω. - Σωστός!
Στη χειρότερη, θα μπω στην κλινική
με το καπέλο του Ναπολέοντα. Πάμε ένα ταγκό!
Γουστάρω να χορέψω.
Πάμε.
Πάμε, χαρτογιακάδες.
Πάμε να χορέψουμε.
- Ξέρετε το "Ανατομία"; - Ποιό είναι αυτό;
- Α, το "Amado mio". - Αυτός είσαι!
Κα Τομμάζι, θα μου χαρίσετε αυτόν τον χορό;
Τη μάνα μου και τα μάτια σου!
απόδοση στα ελληνικά the grey cat
[ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ] - τέλος πρώτου μέρους -